Każda społeczność ma wypracowane sposoby komunikowania się ze sobą. W świecie cyfrowym pełna dialogiczność, o której mówił na progu powstawania Internetu św.
Liczba użytkowników i wytwarzanych przez nich treści osiągnęła niespotykaną nigdy wcześniej w historii komunikacji skalę. Wezwanie Chrystusa: ,,idźcie na cały świat i nauczajcie wszystkie narody" (Mk 16,15) nie może być ignorowane tylko z tego powodu, że dialog pomiędzy ludźmi siedzącymi przed swoimi monitorami odbywa się za pomocą bitów i bajtów.
Fenomen publicznej komunikacji dialogicznej stał się inspiracją do zbadania zjawiska głoszenia Dobrej Nowiny w portalach społecznościowych. Nie negując wartości mediów tradycyjnych, na których wspierają się dzieje i nauczanie Kościoła, zadaje pytanie o możliwości, jakie dają dostępne miliardom ludzi narzędzia komunikacji w Internecie - Facebook, Twitter czy YouTube, stosowane także w przekazie treści wiary.
Autor prowadzi czytelnika najpierw przez dzieje wciąż zmieniających się sposobów głoszenia słowa Bożego, by zatrzymać się nad najnowszym sposobem komunikacji, jakim od kilkunastu lat są media społecznościowe. Jako teolog stawia pytania o świadomość Kościoła, zanurzonego przecież w świecie nowych mediów: co mówią o nich dokumenty Magisterium?
Nie pomija szeroko rozumianych konsekwencji stosowania nowych technologii, także tych, które rodzą różnorakie niepokoje. Ten ogląd stanu rzeczy prowadzi go do przyjęcia perspektywy badawczej, wyrażonej w analizie praktyki głoszenia słowa Bożego w przestrzeniach Internetu: ukazuje on, czym są badane media społecznościowe (Facebook, Twitter, YouTube), jak swą obecność zaznacza w nich Stolica Apostolska i papieże oraz instytucje Kościoła w Polsce.
Swoje zainteresowanie Autor kieruje także w stronę wybranych tematów religijnych w mediach społecznościowych, takich jak obraz św. Publikacja, osadzona na teoretycznych założeniach i wsparta własnymi badaniami, wiedzie Autora do wskazania postulatów związanych z głoszeniem słowa Bożego w mediach społecznościowych, wśród których wymienia m.in.
konieczność prowadzenia z przestrzeni cyfrowych (,,e-spotkania") do realnego uczestnictwa w życiu Kościoła i liturgii, pilną potrzebę edukacji medialnej w seminariach duchownych, współpracy i zaangażowania świeckich.