Michnikowszczyzna

Michnik nie sprawuje już rządu dusz, ale jad, który wsączył w polskie umysły, wciąż je zatruwa. Fałsze, które upowszechniała jego propaganda, wciąż˙ pokutują w publicznych sporach, a absurdy, które podniósł do roli aksjomatów, wciąż dla wielu pełnią rolę drogowskazów.

Nie wolno milcząco przejść nad nimi do porządku dziennego i bez wchodzenia w polemikę, bez refleksji głosić rzeczy diametralnie sprzecznych. Choć polska ociężała umysłowo inteligencja właśnie tak najbardziej lubi gotowa równie gorąco przyklaskiwać i temu, co mówi, że czarne, i temu, co dowodzi, że białe, byle owej sprzeczności nie eksponować, byle było słodko, miło, przyjemnie i bezkonfliktowo.

• Tak, Adam Michnik poniósł klęskę.
• Praktycznie na wszystkich możliwych polach.

• Adam Michnik zasługuje na sprawiedliwość.
• Trzeba mu tę sprawiedliwość jedni powiedzą wymierzyć, a inni oddać.
• Ale w każdym razie trzeba się na nią zdobyć.
• Trzeba wreszcie przynajmniej spróbować.
• Oto moja próba.

Ale czy to znaczy, że można udać, iż go nigdy nie było?