Milknące głosy

„Milknące głosy” to utwór autorstwa Bolesława Prusa, jednego z najwybitniejszych przedstawicieli polskiej literatury pozytywizmu i współtwórcy realizmu. “Wróciwszy cało z piątej kampanji w życiu, pułkownik w końcu roku 1871 wziął dymisją i osiadł w Lionie.

• Ale pułkownik nie chciał się żenić.

Liczył sobie dopiero sześćdziesiąt pięć lat i wyglądał tak czerstwo, że przyjaciele namawiali go, aby się ożenił. Mówił, że wprawdzie ma jeszcze mocne nogi, lecz że go już znudziła adwokacka Francja, więc myśli wrócić do swoich.

• Z babą zaś miałby w drodze dużo kłopotu.
• Chciał jechać natychmiast; zaczął nawet szukać kupca na swój domek z ogródkiem.
• Tymczasem przybyło do Lionu trzech rodaków i kolegów pułkownika z najpierwszej kampanji.
• Starzy odnaleźli się łatwo, jeszcze łatwiej odnowili znajomość i odtąd chodzili sobie we czterech.
• Chcąc pijać razem czarną kawę w polskiej kawiarence, musieli razem jadać obiad w jednej restauracji.

Potem każdy mógł iść, gdzie go oczy poniosą, byle wieczorem stanął na czas do wista