Miłość i samotność

Jeden sygnał, dwa, trzy, sekundy są długie jak całe lata świetlne. Agata zastanawia się, co powiedzieć, gdy już usłyszy głos mężczyzny, o co zapytać, co zrobić, jeśli okaże się, że ją zawiódł.

• - Halo!
• rozlega się w słuchawce.

Czeka na cud, który natychmiast rozwieje jej wątpliwości, przywróci dawną wiarę. Piotr jest zajęty, Agata zna dobrze ten ton, świadczący o zniecierpliwieniu.

• Nie może.

Właśnie ma się odezwać, zadać pytanie, które jako pierwsze przyszło jej do głowy, gdzie jesteś, w Gdańsku, mógłby odpowiedzieć, albo w Warszawie, tylko tyle, to wystarczy, by kogoś poznać naprawdę, ale podnosi wzrok i się nie odzywa. Mężczyzna przed nią, który jest Piotrem, przecież wie to ponad wszelką wątpliwość, wciąż stoi w tym samym miejscu.

• Nie ma w dłoni telefonu.

• Ale nie trzymają telefonu.
• Nie trzymają.

Jego ręce są w ruchu, dotykają, wyjmują, wsuwają z powrotem, otwierają, kartkują, wykonują mnóstwo innych czynności, które w każdym języku mają swoje nazwy. Jak to możliwe, że ona słyszy "halo!", powtarzane coraz głośniej, podczas gdy jej mężczyzna nie otwiera ust.

• Ciche klik i znowu sygnał.
• Połączenie zostało przerwane.
• Czy to znaczy, że cuda się zdarzają?
• [...\ Mój Drogi, nie lekceważ moich słów.

Nasze listy są rozmowami, których nigdy nie odbyliśmy i nie odbędziemy ani przez telefon, ani tym bardziej twarzą w twarz. Myślę, że wiesz o tym tak samo dobrze jak ja i dlatego je piszesz, chociaż o wiele łatwiej zadzwonić.

Rozłąka, która dochodzi w nich do głosu sprawia, że nie jesteśmy już tymi ludźmi, którzy rozstali się miesiąc temu na najbrzydszym dworcu we wszechświecie. Czy przyszło Ci kiedykolwiek do głowy pytanie, co by się stało, gdyby Penelopie spodobał się któryś z zalotników?

• Żadna kobieta nie zamieni bohatera na kogokolwiek.

To, że nie przyjęła starań żadnego z nich, mogło przecież wynikać z ich przeciętności i bylejakości. Ale gdyby pojawił się odpowiedni mężczyzna, silny i interesujący, gdyby, przypuśćmy, miał w sobie kilka cech Odysa, tych najbardziej ujmujących, godnych uwagi i podziwu, może nawet byłby do niego odrobinę podobny zewnętrznie (...) Możesz mi powiedzieć, co by się wtedy stało?

• Agata i Piotr są archeologami.
• Ona jeszcze studiuje, on zdążył już przepracować kilka lat w zawodzie.
• Mieszkają razem od niedawna.
• Pewnego dnia Piotr informuje Agatę, że wyjeżdża na kilka miesięcy do pracy.
• W tym czasie prawdopodobnie będą widywać się rzadko lub wcale.

• Po jego wyjeździe nie potrafi pogodzić się z samotnością.

Dziewczyna jest rozgoryczona, że chłopak podjął decyzję, nie pytając jej o zdanie. Telefony i listy, które do siebie piszą, nie zmniejszają tęsknoty i nie ułatwiają czekania.

• Uczucie Agaty zostaje poddane próbie.
• Pewnego dnia spotyka mężczyznę, który jest do Piotra łudząco podobny.

Kiedy się poznają, nie może oprzeć się wrażeniu, że nowy znajomy jest nieobecnym narzeczonym. Katarzyna Rygiel zadebiutowała bestsellerową książką Pod powiekami, która ukazała się w 2005 roku nakadem Wydawnictwa Autorskiego Katarzyna Grochola, Elżbieta Majcherczyk.