Miód na serce

Kiedy zdesperowana singielka postanawia zmienić swój stan cywilny, znajdujący się w zasięgu jej wzroku samotny mężczyzna ma nikłe szanse na pozostanie kawalerem. Nie inaczej jest w przypadku Ciaputka, na którego zarzuca sieci Agnieszka.

• Kobieta skutecznie realizuje zamierzenia, doprowadzając swego wybranka przed stopnie ołtarza.
• Na skutek niefortunnego splotu zdarzeń fajtłapowaty mężczyzna zostaje sam z półroczną córką Iwonką.
• Nadchodzi czas na to, aby w końcu dorosnąć i zatroszczyć się o maleństwo.

Sześć lat później Ciaputek nadal jest samotnym ojcem, ale z pomocą: mamusi, niani i wujaszka Google świetnie sobie radzi z opieką nad dziewczynką. Sęk w tym, że obydwoje odczuwają samotność i brakuje im w domu kobiety: matki dla dziecka, żony dla mężczyzny.

• Rezolutna Iwonka postanawia ożenić swojego tatutka-ciaputka.
• Ma już nawet upatrzoną kandydatkę na panią Ciaputkową.
• Miód na serce to niezwykle ciepła i zabawna opowieść o tym co w życiu najważniejsze.

• Leczy smutki, daje nadzieję i przede wszystkim smakuje.
• Uśmiech, ale też parę łez wzruszenia jak najbardziej gwarantowane.
• Joanna Sykat, autorka m.in.
• Czwarech stronn miłości i Jutro zaświeci słońce ---------------------- Tytuł nie kłamie.
• Ta książka to rzeczywiście miód na serce.
• Również i moje.
• Bawiłam się doskonale.
• Edyta Świętek tak zgrabnie pakuje Ciaputka w coraz to nową kabałę, że nie można się oderwać.

Miód na serce Edyty Świętek, podobnie jak jego pszczeli odpowiednik, ma szereg cudownych właściwości. W czasie lektury lepiej nic nie gotować, by tak jak ja, nie spalić sobie garnków.

• Polecam.
• Polecam.
• Polecam!
• Izabella Frączyk, autorka m.in.

Końca świata ------------------- Miłość w powieści Edyty Świętek mocno wyposażona życiowo: baby bluesem, staropanieństwem, małomiasteczkowością, syndromem wiecznego chłopca. W zderzeniu z naturalną potrzebą kochania i poczuciem humoru tworzy romans realny, jaki się trafia nam i znajomym dookoła.

• aż do ostatniej kartki.
• Iza Kowalewska, piosenkarka

Zgrabnie nakreślona narracja powoduje, że oddychamy synchronicznie z emocjami bohaterów, stajemy się nimi, nie mogąc oderwać się od ich życia...