Młodość i gwiazdy

Młodość, miłość, erotyka, przyjaźń, przygoda i ... historia.

• Grupa młodych ludzi wędruje po ziemiach północno-zachodniej Polski.
• Ot taka letnia studencka przygoda.

Wspólna wyprawa, leśniczówka, spotkanie z historią a przede wszystkim młodość i miłość. Miłość studencka rzecz jasna, gwałtowna, pełna zazdrości, niepewności, więcej tu rozterek sercowych niż prawdziwego kochania.

• A w tle tajemnica szpiegowska uszyta na miarę końca lat 60-tych.
• Takich książek już się w Polsce nie pisze, może nawet nigdzie się już ich nie pisze.
• Szkoda.

Ale jest romantycznie, czasem śmiesznie, czasem smutno, między młodymi iskrzy bez przerwy. Choć styl Paukszty jest troszkę pretensjonalny, a i realia już nie przystają, to jednak jest w tym pisaniu coś bardzo ciepłego, bliskiego sercu, coś za czym wszyscy tęsknimy (choć nie wszyscy się przyznamy).

Uczciwość, przyjaźń, szacunek, dobrze pojęty patriotyzm. Nawet kłótnie bohaterów są jakieś takie uczciwe, o coś, a nie dla zasady.

• Akcja nie jest powalająca, choć przyśpiesza w drugiej części książki.
• Postacie troszkę wyidealizowane, namalowane jednak z precyzją i różnorodnie.
• Dziewczyny śliczne.

• To „coś” jest nie do przecenienia.

Ale przede wszystkim to „coś”, co bije z tej książki, jakaś aura, optymizm. W obecnej, zmaterializowanej i skomercjalizowanej Polsce, takiego ducha już nie ma.

• Albo jest w zaniku.
• Tym większej wagi nabierają takie perełki.
• Przygodowe powieści Eugeniusza Paukszty to klasyka gatunku.

Po „Młodość i gwiazdy” z przyjemnością sięgnie zarówno młode pokolenie czytelników, jak i ci, dla których powieści Eugeniusza Paukszty to sentymentalny powrót do okresu młodości, pierwszych przyjaźni i miłości, ekscytujących przygód oraz wakacyjnych podróży. Książka ta to znak czasów, w których dwudziestoletni ludzie nie myśleli przede wszystkim o planowaniu swojej kariery i powiększaniu konta w banku.

• Liczył się człowiek, a nie jego status zawodowy czy majątkowy.

Pod płaszczem przygód i intrygi szpiegowskiej autor poruszył również kilka uniwersalnych spraw: miłość, pamięć o wojnie, patriotyzm. (większość powyższego tekstu zaczerpnięto z anonimowego wpisu w serwisie lubimyczytac.pl) KAJA (lubimyczytac.pl): Książki Paukszty znajdują się w gronie tych do których wciąż wracam – choć nie do końca wiem dlaczego.

• Dla mnie idealne na wakacje – by trochę oderwać się od tego „tu” i „teraz”.
• Polecam!
• ANSO (lubimyczytac.pl): Uwielbiam powieści pana Eugeniusza Paukszty, często utkane na kanwie lat wojennych.
• Tutaj akcja osadzona w latach 70 wciąż jeszcze ciągnie za sobą wspomnienia kombatantów.

Mają w sobie jakąś magię, specyficzny klimat, akcja większości toczy się tuż po wojnie, a bohaterowie i świat rządzą się priorytetami zupełnie innymi niż współcześnie. Grupa studentów, podróżująca po zachodnio-północnych regionach nie tylko spędza w ten piękny sposób wakacje czy poniekąd wplątuje w szemraną historię ale też próbuje odzyskać imiona tych, którzy spoczęli w bezimiennym grobie.

• Ile bohaterów, tyle charakterów.
• Przyjemnie się czyta także o kombatantach jako o równych gościach.
• Autor sam doświadczony przez te trudne wojenne lata, przedstawia ich w bardzo ludzkim świetle.
• A Teofil Wirnik już zupełnie rozkłada mnie na łopatki.
• A jak to z młodością zwykle bywa, miłość towarzyszy jej na każdym kroku.
• Książka wciągnęła mnie już od początku.
• Uważam, że jest jedną z najciekawszych pośród powieści tego autora.
• Projekt okładki: Pola Augustynowicz