Moda w demokratycznej Polsce zaczęła się na bazarach najpierw były tak zwane ręczniaki, następnie szczęki, a po kilku latach powstały małe butiki. Potem przyszły sieciówki i galerie handlowe, w których moda z metką: Made in Poland nie znalazła miejsca.
Łódzki Fashion Week czy warszawskie targi Moustashe i Hush to nowe inicjatywy, dzięki którym okazało się, że polską modę można kupować i traktować jako część kultury. Na przykład kiedy próbuje znaleźć takie rozwiązanie, które zadowoli wszystkich: dziewczynę, która szuka bluzki takiej, jaką ma jej koleżanka, i wymagającą panią chcącą wyglądać najbardziej oryginalnie, jak się da.
A przecież to, jak wyglądamy, jak stwarzamy swój obraz jest częścią społecznego tańca. Nie ma tu czarów, że Polska jest światowym centrum mody, ani hołdu dla fasonów, choć jest sporo czułości dla ich twórców.
W sylwetkach projektantów odbija się droga, którą pokonała polska moda od szczęk na Placu Defilad do Instagramu i paryskiego wybiegu. Aleksandra Boćkowska, dziennikarka, autorka książki "To nie są moje wielbłądy.
O modzie w PRL" Pisano o kontuszach, pisano o Hofflandzie, ale najnowszą historią polskiej mody (a więc mody na wolności") zajęła się dopiero Karolina Sulej. Jej dociekliwe, barwne, ostro uchwycone portrety projektantów składają się na opowieść o tym, jak się w Polsce ubieramy od czasów transformacj ustrojowej i kto za tym stoi.
Z drugiej, i to książka Karoliny Sulej pokazuje bardzo trafnie, to właśnie kompleksy, aspiracje i niedobory kształtowały przez lata nasz polski styl. Od 10 lat dziennikarka freelancerka związana m.in z magazynami: Wysokie Obcasy, Książki, Viva!
Była redaktorką eksperymentalnego pisma o modzie Maj, wicenaczelną Exklusiv, redaktor prowadzącą Podróży. Kiedyś stylistka, dziś zajmuje się antropologią mody jest doktorantką w Instytucie Kultury Polskiej, gdzie działa w Zespole do Badań nad Modą i pisze pracę o roli wyglądu w czasie drugiej wojny światowej.
