Moi współcześni

Stanisław Przybyszewski Moi współcześni ISBN 978-83-288-6275-3 Tom pierwszy. Wśród obcych I Byłem dotychczas wrogiem historyków literatury, którzy grzebali w duszy i życiu artysty, by w ten sposób dojść do zrozumienia jego tworu.

• Stanisław Przybyszewski Ur.
• 7 maja 1868 w Łojewie Zm.
• 23 listopada 1927 w Jarontach Najważniejsze dzieła: Confiteor (1899), Requiem aeternam (niem.
• Totenmesse 1893; pol.
• 1904), De profundis (niem.
• 1895; pol.

Ale gdy sobie powoli uświadomiłem, do jakiego stopnia życie artysty, oczywiście nie to rzeczywiste, na jawie, ale to podziemne, nieskończenie zróżniczkowane wpływa na jego twór, poczynam rozumieć tę rozpaczliwą, gorączkową ciekawość... 1900), Nad morzem (1899), Androgyne (1900), Homo sapiens (niem.

• 1895-1896, pol.
• 1901), Dzieci Szatana (niem.
• Satans Kinder 1897, pol.
• 1899); Dla szczęścia (niem.
• Das grosse Glueck 1897, pol.

• gimnazjum wyjechał do Berlina, gdzie studiował architekturę i medycynę.
• Opublikowanie rozwijających modernistyczną koncepcję twórcy esejów filoz.
• Chopin i Nietzsche oraz Ola Hanson (publ.
• niem.
• jako cykl Zur Psychologie des Individuums 1892) dało mu wstęp do berlińskiej bohemy artystycznej.

1897); Matka (1902); Śnieg (1903); Gody życia (1909); Mściciel (1927) Urodził się na Kujawach, był synem nauczyciela wiejskiego; po ukończeniu niem. Przybyszewski miał okazję zaprzyjaźnić się z postaciami wyznaczającymi styl epoki, takimi jak August Strindberg, Edward Munch czy Richard Dehmel.

• Ożeniwszy się w 1893 r.
• z norweską pianistką i pisarką Dagny Juel, do 1898 r.

• Henryka Ibsena i Knuta Hamsuna.
• Małżeństwo odwiedziło też Hiszpanię, korzystając z zaproszenia pol.
• filozofa-mesjanisty Wincentego Lutosławskiego.
• Następnie w Paryżu Przybyszewski znalazł się w kręgu Miriama (tj.

przebywał głównie w Norwegii, gdzie poznał kolejnych ważnych twórców, m.in. Zenona Przesmyckiego, późniejszego wydawcy pism Norwida, tłumacza literatury fr., niem.

• i ang.).

W 1898 przyjechał do Krakowa, poprzedzany rozgłosem zdobytym w Niemczech, Czechach i krajach skandynawskich; entuzjastycznie przyjęty przez młode środowisko twórcze. W Krakowie redagował młodopolskie ,,Życie" przy współpracy artyst.

• Wyspiańskiego, a także przewodził cyganerii (do której należał m.in.

Tadeusz ,,Boy" Żeleński), otoczony atmosferą skandalu, ze względu na tematykę erotyczną swoich utworów, jak również rozwiązły styl życia, pijaństwo i takie incydenty jak odbicie żony Janowi Kasprowiczowi. Jego poglądy, będące adaptacją filozofii Schopenhauera i Nietzschego, eksponowały indywidualizm (przede wszystkim jednostki twórczej skłóconej z otoczeniem, wolnej od wszelkich zobowiązań społecznych i moralnych), tragizm natury ludzkiej, rozdartej między pierwiastkiem wyższym, duszą, i niższym, mózgiem (racjonalnością) oraz ideę pożądania jako siły kosmicznej.

• Przyczynił się do rozwoju form artystycznych (np.
• powieści psychologicznej przez wprowadzenie rozbudowanych monologów wewn.
• i mowy pozornie zależnej) oraz postaw myślowych w Polsce.

Głosił, że nowa sztuka powinna być celem samym w sobie, prowadząc artystę (poprzez analizę seksu i stanów patologicznych jako sfer wyłączonych spod kontroli świadomości) do poznania ,,nagiej duszy", wyzwolonej z więzów racjonalizmu i sensualizmu. Na początku dwudziestolecia międzywojennego (1918-1920) Przybyszewski oddziałał także na środowisko poznańskich ekspresjonistów, skupionych wokół pisma ,,Zdrój" (studium programowe ,,Ekspresjonizm, Słowacki i Genesis z Ducha", 1918).

• Pod koniec życia pisał pamiętniki, wyd.
• pt.
• Moi współcześni.
• Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury.
• Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej.

• Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.

W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej.