Mój dom. Mój świat

Na początku był Mój dom. A potem Mój świat.

• Pamiętał doskonale nawet zapachy paleśnickiej plebanii swego stryja.

Jako dziecko zaznał cudownego domu z uśmiechem matki, talerzem na stole, chlebem pieczonym przez babkę, do której jeździł na wakacje, dziadkiem zmawiającym Anioł Pański, braćmi, z którymi się tarmosił i paskiem w ręku ojca, jak było trzeba. To był ten dom, a właściwie domy rodzinne, które zbudowały Jana Górę i które do końca niósł w sobie.

• Ale tylko się zdawało...
• Cały świat stawał się jego domem.
• Choć już nie jego, tylko wszystkich wszystkich do niego zapraszał.

Potem jego domem stał się zakon, i to tak bardzo, że nawet zdawało się, iż zapomniał o domu rodzinnym. Bo kiedy człowiek dojrzeje, to przestaje już marzyć o domach, które minęły, choć niesie je w sobie.

• Zaczyna budować domy.
• A przede wszystkim staje się domem.
• I zaprasza gości.
• A jeśli do tego ma w sobie miłość, goście wkrótce stają się domownikami.