Mój Wysocki

To nazwisko już za życia było legendą. Po śmierci Władimira Wysockiego jego imię otrzymały szczyty górskie, nowa planeta, ulice, statki oceaniczne, teatry.

• Na ten fenomen składają się cechy osobowości i wielostronność talentu.
• Demidowa pracowała z Wysockim w Teatrze na Tagance od 1964 roku: od dnia powstania teatru do jego śmierci.

Fenomen Wysockiego opiera się nie tylko na jego niesłychanej popularności jest to następstwo olbrzymiego autorytetu moralnego, reputacji i daru słowa. Wiele razem grali, uczestniczyli w próbach, jeździli na koncerty, mieszkali obok siebie na występach gościnnych.

• Bez teatru nie można zrozumieć indywidualności artystycznej Wysockiego.
• Jednak w teatrze widziała go bardzo ograniczona liczba osób.

Za życia Wysockiego dostać się do Taganki było praktycznie niemożliwe; na sali zasiadali tak zwani prestiżowi widzowie, dla których Wysocki był najczęściej zaledwie modą. Dla aktorów Teatru na Tagance Wysocki był Wołodią, Wołodiczką, z którym można było pogadać o czymkolwiek, którego można się było poradzić, z którym można się było posprzeczać na próbie albo na spektaklu, po czym nie rozmawiać przez tydzień, powybrzydzać z kolegami o jego kolejnych wybrykach.

• Dla całego kraju był mitem, legendą.

• Publikacja jest próbą dotarcia do sedna tej legendy.

Teraz ci, którzy za życia go nie znali, chcą znać najdrobniejsze szczegóły z jego życia.