Moja klasyczna paranoja

Od wczesnej młodości Steffen Möller należy do około pięciu procent wszystkich słuchaczy poniżej osiemdziesiątego roku życia, którzy określają się jako fani muzyki poważnej. Fan klasyki jest kimś w rodzaju heretyka pośród wiernych.

Na imprezach nie potrafi porozmawiać o najnowszych przebojach, a na wycieczkach szkolnych jego kasety Mozarta i Brucknera są wyśmiewane nawet przez kierowcę autokaru. Nic dziwnego, że autor w końcu stał się hipokrytą, oświadczając: "Jestem fanem Queen...".Dziś Steffen Möller wszczyna śledztwo: jak doszło do tego, że jest wielbicielem tak "dziwacznej" muzyki?

• Od czego zależy gust muzyczny?
• Od rodziców, genów czy charakteru?
• Przy okazji opowiada o swojej pierwszej i drugiej miłości w Wuppertalu, o studiach w Berlinie oraz emigracji do Polski.
• Nie unika odpowiedzi na pytanie, dlaczego tak nagle zakończyła się jego kariera medialna w naszym kraju.
• Autor opisuje nieznaną grupę społeczną sympatycznych dziwolągów i zakamuflowanych szaleńców.

• Kierując się impulsem, przysiadłem się do nieznajomych.
• Jakiś czas wszystko było w porządku.

To oni, urzędnicy bankowi, sprzedawcy, nauczyciele, księża, są prawdziwymi bohaterami tej autobiografii. Nie rozumiałem ani jednego słowa z ich języka, nie miałem nawet pojęcia, czy to był język skandynawski, czy raczej słowiański.

• Tylko jedno jedyne słowo wydawało mi się znajome: "Tak".

• Kiełbaskę - ktoś chce dać zupełnie obcemu człowiekowi kiełbaskę?

Podczas gdy próbowałem rozszyfrować, co to znaczy, dostrzegła mnie jedna z dziewczyn, bardzo atrakcyjna blondynka.- Do you want a sausage?Nie wiedziałem, co powiedzieć. Moja rodaczka Sabine nigdy w życiu by się na to nie zdobyła.- Yes...Wręczyła mi świeżo upieczoną kiełbasę, po czym ja, zebrawszy się na odwagę, jaka mi jeszcze pozostała, zapytałem ją, skąd pochodzą.- From Cracow, Poland.Byli to studenci historii sztuki.- I see, Poland.

• - Po raz pierwszy tego wieczora na mojej twarzy zagościł uśmiech.

• - Wyciągnął do mnie rękę.
• - Hi, I'm Grzegorz.
• Can you say: "W Szczebrzeszynie chrząszcz brzmi w trzcinie?".- Pardon?
• We Szczebrze...

- Can you tell me, what means "tak"?Zanim jednak moja nowa znajoma zdążyła odpowiedzieć, złapał ją wpół student w okularach.- It means "yes". Can you repeat it?[...\Niestety nigdy już nie spotkałem tych studentów, nawet wtedy, gdy przez osiem miesięcy mieszkałem w Krakowie.

• Szkoda.

Chciałbym im podziękować za pierwszą lekcję polskiej gościnności i - przy okazji - bezbłędnie wyrecytować szczebrzeszynowy łamaniec. Nauczyłem się bowiem na pamięć nie tylko pierwszych dwóch wersów, które zna każdy Polak, lecz całe dziesięć strof.

• Niech spada na trzcinę i tam sobie brzmi.
• (fragment) Decydujące niegdyś pytanie "W co wierzysz?" brzmi dzisiaj: "Czego słuchasz?".
• I tak oto klasyka jawi się jako muzyka grana przez sztywniaków we frakach dla starców czy kujonów.

Biada temu Polakowi, który mnie dziś niewinnie poprosi: "Powtórz proszę, w Szczebrzeszynie chrząszcz brzmi w trzcinie...". Steffen Möller, opisując swoje klasyczne uniesienia, staje się niepostrzeżenie oryginalnym orędownikiem zagrożonych dóbr kultury.

• "Die Welt"