Koniec dzieciństwa z okrutną wojną w tle. Polina Żerebcowa przez kolejne dziesięć lat (1994-2004) opisuje w swoim dzienniku dorastanie i młodość w Groznym - mieście śmierci, zniszczenia i nienawiści.
W mieście, w którym każdy mógł stać się wrogiem lub wybawcą, szczególnie, gdy - jak autorka - pochodziło się z rodziny, w której byli i Czeczeni, i Rosjanie. ,,Gdy w 1994 roku zaczynała się w Czeczenii pierwsza wojna, Żerebcowa miała dziewięć lat.
Połączenie dziecięcej wrażliwości z absolutnym literackim, poetyckim słuchem oraz zmysłem obserwacji dało prozę wybitną. Autorka wie, że o doświadczeniach granicznych należy pisać lakonicznie, bez przymiotników: im prościej i mniej, tym lepiej.
Mottem tej książki mogłaby być uwaga Żerebcowej, zapisana pod datą 1 października 1999 roku: ." Wojciech Górecki (Analityk Ośrodka Studiów Wschodnich, autor książek o Kaukazie i Azji Centralnej) ,,Śmierć i ja, tylko my dwie jesteśmy ze sobą nierozłączne na tym świecie. Wszystko stało się takie śmieszne i zbędne, rzeczy, torby i wszelkie kosztowności.
Zrozumiałam, że nic, zupełnie nic nie zabiorę ze sobą Tam." Polina Żerebcowa (fragment dziennika z 22 października 1999) Polina Żerebcowa (ur. 1985) - pisarka, poetka, dziennikarka.
W wieku 9 lat, krótko przed agresją Rosji na Czeczenię, zaczęła pisać dziennik. Przeżyła pozorowaną przez Rosjan egzekucję, była ranna podczas ostrzału Rynku Centralnego w Groznym 21 października 1999.
Prześladowana z powodu swoich publikacji na temat Czeczenii, poprosiła o azyl polityczny w Finlandii, gdzie mieszka od 2013 roku.
