Muzeum ciszy

Młody muzealnik przyjeżdża do prowincjonalnego miasteczka, by na zlecenie pewnej starszej pani utworzyć muzeum. Chodzi o kolekcję pamiątek, które kobieta gromadziła od dzieciństwa: niewiele wartych przedmiotów, które łączy tylko jedno - wszystkie zostały ukradzione właścicielom tuż po ich śmierci, nie zawsze naturalnej.

Wśród setek rekwizytów znajdują się między innymi mumia psa, wypchana sowa, sekator zmarłego po upadku z drabiny ogrodnika, krążek domaciczny zamordowanej przed laty prostytutki, czy aluminiowe tubki po farbie, która stała się ostatnim pożywieniem umierającej z głodu malarki. Muzealnik ma nie tylko skatalogować wszystkie pamiątki i spisać ich historie - do jego zadań należy także pozyskiwanie nowych eksponatów.

• I choć początkowo czuł się nieswojo, coraz bardziej fascynuje go obsesja staruszki.

To, co miało być sprzeciwem wobec zapomnienia, stopniowo staje się niebezpiecznym fetyszyzmem. A śmierci, nie zawsze naturalnej, jest w miasteczku coraz więcej...

• Przeplatające się w tej historii piękno i przemoc Ogawa opisuje spokojnym, przejrzystym językiem.
• Między eleganckimi zdaniami pełno jednak niedopowiedzeń i wymownego milczenia.

• Poruszające obrazy i wizje.
• Thriller i dzieło filozoficzne w jednym.
• www.amazon.de Yoko Ogawa potrafi w subtelny, a zarazem przenikliwy sposób opisać mechanizmy ludzkiej psychiki.
• Kenzaburo Oë Intrygująca proza.
• Rytmiczny wzrost napięcia przypomina najlepsze muzyczne crescendo.
• "Elle" Zgłębianie mrocznych namiętności to coś, w czym Ogawa osiągnęła niepokojącą biegłość.
• "The New York Times"

Język prosty, chłodny i zdystansowany, a jednocześnie dojrzały.