Myśleć o społeczeństwie. Teoria i praktyka w pedagogicznym i społecznym działaniu

Szanowni Państwo, mając na uwadze dobro jednostki, społeczeństwa, praktykę pedagogiczną, społeczną aktywność pragniemy Państwu zaproponować publikację ,,Myśleć o społeczeństwie. Teoria i praktyka w pedagogicznym i społecznym działaniu".

• Naszym zamiarem była wierność naczelnemu postulatowi przyświecającemu praktyce i teorii.

Jak pisze Andrzej Radziewicz-Winnicki: ,,Decyduje on o jedności działania w obszarze nauk humanistycznych, jakim pozostaje istota uspołecznienia każdej dziedziny nauki oraz wiarygodnym i aktywnym jego kontakcie z zewnętrznym otoczeniem. Taka wiedza powinna być dostępna w szerokim zakresie (w postaci badań i refleksji) szerokim kręgom osób przejawiających określone potrzeby poznawcze i intencje prospołecznego działania" (A.

Radziewicz- Winnicki, 2008, s. 113), w każdym czasie, a w szczególności w okresie dynamicznych przeobrażeń.

Zygmunt Bauman określa współczesność poprzez ,,Płynne życie" i płynną nowoczesność" jako zjawiska blisko spokrewnione (Z. Bauman, 2007, s.

• 5).

• Płynność życia i płynność społeczeństwa zasilają się i wzmacniają wzajemnie.

Według opinii cytowanego Autora społeczeństwo ,,płynnej nowoczesności" to społeczeństwo, w którym warunki działania ulegają zmianie, zanim sposoby działania zdążą zakrzepnąć w zwyczajowych i rutynowych formułach. Płynne życie, podobnie jak płynne społeczeństwo, nie potrafi zbyt długo zachowywać swego kształtu ani utrzymać stabilnego kursu (Z.

• 5).

Bauman, 2007, s. Zapewne cechą charakterystyczną społeczeństwa ,,płynnej nowoczesności" jest dynamika przemian, która obejmuje swoim zasięgiem wszystkie sfery życia człowieka, która niesie jak pisze Tadeusz Lewowicki ,,zarówno odwieczne, jak i nowe zagrożenia.

• Nasilają się tendencje nacjonalistyczne, konflikty społeczne.
• Nierzadkie są wybuchy nietolerancji (...).

Obawą napawa upowszechnianie się rozmaitych patologii życia społecznego, z lekiem patrzymy na zniszczenia towarzyszące współczesnej cywilizacji" (T. Lewowicki, 1999, s.

• 391).
• Rozmiar tych odwiecznych i nowych zagrożeń jest duży.

Spotęgowany przez media może sprawiać wrażenie, że tylko zagrożenia, zjawiska patologii stały się imperatywem współczesnej jednostki na życie. Jednak ,,Podstawowe zagrożenia, dostrzegane wyzwania i nadzieje, spodziewane szanse, które niesie współczesność i które łączymy z niepodległą przeszłością są wspólne edukacji i pedagogice.

• Są to m.in.

nadzieje na pokojowe współistnienie i współpracę państw i społeczeństw, na demokrację, postęp w zakresie ochrony zdrowia i środowiska życia człowieka, lepsze warunki życia i korzystania z dóbr stanowiących wytwór cywilizacji" (T. Lewowicki, 1999, Wstęp s.

• 39).

Współczesny czas współczesna doba nastawiona jest na działanie, na poszukiwanie, rozwiązań, zmian jakościowych w funkcjonowaniu wszystkich dziedzin życia społecznego, również w życiu pedagogicznym, a co zatem idzie, wszelkich form i poziomów edukacji i praktyki pedagogicznej. Wydaje się konieczne skierowanie wszelkich możliwych aktywności, w tym dyskursu pedagogicznego wokół teorii i praktyki pedagogicznej.

Działanie to pozwoli na uznanie refleksji, diagnozy, oceny i analizy pedagogicznej, w kontekście odpowiedzialności społecznej, czynników ją warunkujących, które mogą/powinny stać się przyczynkiem do prognozowania, a następnie podejmowanych trafnych decyzji dotyczących pedagogicznego i społecznego działania, z którymi związana jest opieka, pomoc społeczna, praca socjalna jako tradycyjnymi przedmiotami zainteresowań pedagogiki. Współczesny pedagog powinien być przygotowany na rozwiązywanie różnorakich problemów człowieka funkcjonującego w społeczeństwie wielokulturowym, w ponowoczesności, z uwzględnieniem bagażu własnych doświadczeń socjalizacyjnych.

Jak pisze Bogusław Śliwerski: ,,Być pedagogiem to przecież także w jakiejś mierze sprawowanie delegowanej przez rodziców czy społeczeństwo władzy ,,nad rządem dusz ludzkich" (B. Śliwerski, 2011, s.

• 77).