Nadir

Załoga Nadira, promu kosmicznego klasy C, składa się wyłącznie z więźniów. Zwyrodniali przestępcy, których skazano na dożywotnią tułaczkę, nie wiedzą, dokąd zmierza statek.

• Nikt nie powiedział im również, w jakim celu podróżują.

Nadir, pilotowany przez bezduszny komputer, niestrudzenie niesie ich ku nieznanemu. Na dolnym pokładzie znajdują się zamknięte, pancerne drzwi, broniące dostępu do tajemniczego pomieszczenia.

• Pewnego dnia samozwańczy przywódca więźniów zauważa ślad buta na progu, w połowie skryty za owymi drzwiami.
• Zaczynają pojawiać się pytania: Który z członków załogi od samego początku miał klucz?
• Dlaczego ukrywał ten fakt przed pozostałymi?
• Czego zdrajca szukał w niedostępnym pomieszczeniu?
• Niewiele później skazańcy znajdują ciało kolegi.
• I nie jest to ostatnie ciało Zenit nad nami, a nadir pod nami powiedziała.
• Spojrzałem w górę przez szybę samochodu.
• Niebo zasnuły ciemne, deszczowe chmury.
• Nadejście burzy było tylko kwestią czasu.
• Pojazd kierowany przez komputer gnał wielopasmową autostradą, pokonując kolejne kilometry [...\ [...\ Nie słuchałem.
• Spojrzałem raz jeszcze w niebo.
• Dłonie drżały.
• Na czoło wyszły krople potu.
• Ręce same wyciągnęły się w kierunku jej szyi.
• Palce dotknęły delikatnej skóry.
• Zatopiły się w kasztanowych lokach.
• Pocałowałem ją, równocześnie zaciskając dłonie na szyi.
• Odebrała to jako pieszczotę.
• Pojazd pędził.
• Mówiła coś jeszcze, ale nie słuchałem.
• Kosmiczna wyprawa Nadirem to nie tylko doskonała rozrywka czytelnicza pod znakiem gatunku science-fiction.
• To przede wszystkim wymagająca gruntownej analizy, głęboka refleksja nad kondycją współczesnego człowieczeństwa.
• Jest mrocznie i intrygująco uwielbiam takie literackie perełki.

Wioleta Sadowska, Grupa ludzi zamknięta w jednym pomieszczeniu, trup i morderca do wytypowania to popularny motyw kryminałów. Jednak gdy dodać do tego, że pomieszczenie znajduje się czterdzieści lat świetlnych od Ziemi, a każdy podejrzany już kiedyś kogoś zamordował, robi się naprawdę ciekawie!

• Edward Strun śmiało łączy gatunki, gdzie thriller przeplata się z SF.
• A wszystko to zostało okraszone humorem, lekką nutką ironii i poważnymi przemyśleniami nad istotą człowieczeństwa.
• Polecam!
• Marta Wigórska, Ta książka to mistrzowskie połączenie powieści science fiction i thrillera.

• Dawno nie czytałam czegoś tak zaskakującego, z taką ilością fenomenalnych zwrotów akcji i z tak intrygującą fabułą.
• Paulina Kukuła,

Członkowie załogi promu kosmicznego muszą zmierzyć się nie tylko z własnymi demonami, ale również z mordercą, który kryje się pośród nich.