Nadzieje wiecznotrwałe

Czym jest rzeczywistość? Gdzie przebiega granica pomiędzy tym, co realne, a tym, co wyobrażone?

• I czy ta granica na pewno istnieje?

Bohaterowie opowiadań Stanisława Beniowskiego nieustannie poszukują odpowiedzi na pytania, które wciągają ich w uniwersum wspomnień, majaków i snutych niespiesznie refleksji. W surrealistycznym świecie wykreowanym przez autora historia opowiedziana jest za pomocą strumienia świadomości, a oniryczny klimat sprzyja rozbudzeniu wszystkich zmysłów.

• Któregoś świtu czy o którymś zmierzchu zdał sobie nagle sprawę z wyjątkowego postępu roboty.

Ten literacki wehikuł czasu ma moc przenoszenia w tajemniczą przestrzeń, gdzie pojęcia Dobra, Piękna i Miłości wciąż są pisane wielką literą. Po wydobyciu ramienia stojącego wieszaka, bliżej nieokreślonego koromysła, paczki starych gazet i kilku rozpadających się w rękach segregatorów odsłonił monumentalny, prawy przedni róg mebla.

• Sanisław Beniowski Urodziłem się jakiś czas temu i jak do tej pory żyję nadal.
• Zostałem architektem i nieco później informatykiem.
• Parłem do projektowania komputerowego w czasach, kiedy takie pomysły najbliższe były herezji.
• Usiłowałem pojeździć autkiem nieco bardziej i jakby mi się udało.
• Pielgrzymki po różnych zagranicach zakończyłem wtedy, kiedy powiew nowego odmienił na zawsze losy połowy Europy.
• W kraju uczestniczyłem w założeniu i uruchomieniu biura zinformatyzowanego projektowania.
• Staliśmy się rozpoznawalni na rynku budowlanym.

Poczuł się tak, jakby gdzieś tam, w środku, stłukła mu się nagle fiolka z tęsknotą. I tak projektowałem, nadzorowałem, rysowałem i fotografowałem, aż dotrwałem do emerytury.

• I gdyby nie covidowa pandemia, nie rozpętałbym w sobie uśpionej pasji pisania.
• To mój sposób na pokonanie zaokiennego przygnębienia i niepokojów szarości.
• To moja raison d'tre .