Najważniejszy rejs

Potężne fale nieuchronnie przechylały kadłub wbitego na mieliznę parowca ,,Stella Maris". Wicher, mimo że ciepły, niemal wywracał wybiegających na pokład marynarzy.

• W końcu woda przedarła się przez otwarte luki do wnętrza statku.
• Rozległ się złowieszczy jęk giętego i pękającego kadłuba.
• Woda zalewała rozpalony kocioł, co groziło lada moment wybuchem.

Niektórzy ludzie skakali do wody, inni próbowali jeszcze spuścić szalupę, jednak przy tych falach i silnym wietrze było to zadanie skazane na niepowodzenie. Do piaszczystego brzegu nie było zresztą daleko, w oddali widać było światła niewielkiej latarni morskiej Cidreira na brazylijskim wybrzeżu.

• Część statku uniosła się jeszcze, jakby po raz ostatni chciała pożegnać się z nadwodnym światem.
• Kadłub rozpadł się, z kipieli zaczęły wypływać elementy wyposażenia i dziesiątki drewnianych podkładów kolejowych.

Większość załogi, prócz kapitana, była już w wodzie, gdy rozległ się potężny huk pękającego kotła. Były one ostatnim ładunkiem ponadtrzydziestoletniego parowca pod panamską banderą, który miał przewieźć je z brazylijskiej Itajahy do Montevideo w Urugwaju.

• Inne - zderzając się w ciemności - miażdżyły ręce lub głowy pechowców.
• Niektóre zaś uderzały o wystający z płytkiej wody kadłub i odłupywały płaty farby.

Część podkładów uratowała życie marynarzom, pozwalając uchwycić się, przeczekać burzę i dopłynąć do brzegu. Po pewnym czasie, spod kilku warstw starej farby i rdzy, w świetle wschodzącego słońca, tuż ponad taflą spokojnej już wody, wyłonił się napis: ,,Chorzów".

• (fragment książki)