Namiestnik Królestwa Polskiego 1815-1874

Instytucja namiestnika Królestwa Polskiego była tworem dosyć unikatowym w ustroju Cesarstwa Rosyjskiego, ponieważ występowała jedynie, i to dosyć krótko, na Kaukazie. Wielkie Księstwo Finlandzkie posiadało swojego generał-gubernatora, którą to instytucję ustanowiono w Królestwie dopiero po śmierci ostatniego namiestnika, gen.

• Teodora Berga.
• W Królestwie Polskim było pięciu namiestników: gen.

• Michał Gorczakow, wielki książę Konstanty i gen.
• Teodor Berg, a także cztery osoby pełniące obowiązki namiestnika: dwa razy gen.
• Mikołaj Suchozanet, hr.
• Karol Lambert, gen.
• Aleksander Luders i gen.
• Teodor Berg.
• Jak dotąd, nie było monografii dot.
• tak podstawowej instytucji jak namiestnik.

Józef Zajączek, feldmarszałek Iwan Paskiewicz, ks. Nie jest to zbiór biografii poszczególnych namiestników, ale analiza modeli namiestnictwa obowiązujących w danym czasie w Królestwie.

• Konstytucja Królestwa wyraźnie mówiła w art.

Czy powołanie namiestnika Królestwa było konieczne, zważywszy, że królem polskim był panujący aktualnie cesarz rosyjski? 5, że król na wypadek swojej nieobecności ,,mianuje namiestnika, który powinien mieszkać w Królestwie".

• Można stwierdzić więc, że namiestnik był alter ego monarchy.

Z polskiego punktu widzenia ważne było samo istnienie namiestnictwa, ponieważ świadczyło to o odrębności państwowej Królestwa.