Nasze histerie, nasze nadzieje. Spotkania z Tadeuszem Konwickim

Książka ta, składająca się z wywiadów, których Tadeusz Konwicki udzielił w ciągu wielu lat różnym rozmówcom, stanowi pewną opowieść - poniekąd autobiograficzną, bo i mówi przecież sam pisarz i reżyser. To zbiór kilkudziesięciu migawek z konkretnych momentów jego życia.

• "Nie wiem, co to jest miłość ojczyzny.
• Czy to jest zakochanie się?
• Ekscytacja na widok pejzażu (ale tylko do granicy, dalej już nie)?
• Podniecenie na widok tłumu idącego ulicami Warszawy?

Jest tu nie tylko zwielokrotniony portret samego Konwickiego, ale i obraz sytuacji, pośród których się znajduje i którym niby z dystansem, a jednak z niesłabnącą uwagą się przygląda. Rozumiem, że można kochać kobietę, być przywiązanym do przyjaciela.

• Ale miłości patriotycznej nie rozumiem.
• Ja uważam, że trzeba te rzeczy uskromnić.
• Wystarczy być lojalnym wobec swego otoczenia i swojego społeczeństwa".

• Wszystkie utwory science fiction są słodkie, bo one wynikają z naszego tutejszego doświadczenia.
• Nie można od niego się oderwać i wyobrazić sobie innego bytu ani innego sensu.
• I do końca chyba nie będziemy wiedzieli.
• Bo jakbyśmy się dowiedzieli, to - jak mówił Dudek Dziewoński - kitowajko".
• (z wywiadu Tadeusza Lubelskiego, 2007)

(z wywiadu Elżbiety Sawickiej, 1991) "Żyjemy na prowincji, na skraju Drogi Mlecznej, w nieznanym wszechświecie albo - jak twierdzi Stephen Hawking - w miliardach wszechświatów.