Nawie

Myślę, Bartku, że to Twoja najlepsza książka poetycka. Zwarta, wartka, przejmująca.

Już na samym początku, w pierwszym wersie, stawiasz pytanie, które przydaje wielu tekstom nieoczekiwanego wydźwięku (potem takich pytań jest więcej): dlaczego lepiej patrzeć na rzeczy z oddalenia? Tak, wiele z tych nowych wierszy to próby widzenia z dystansu, czasami wbrew sobie.

• Nieuprzedzone spojrzenie uwalnia język, pomaga otworzyć się na rzeczywistość w całej jej pełni.

• Dałeś nam poruszającą historię dochodzenia do siebie (nie wiem, czy taki był Twój zamiar).

Rzeczywistość to przecież również Ty - odnajdywany, wydobywany, odkrywany na nowo. Rezultaty nie są ani pewne, ani oczywiste, ale powstały świetne, niebanalne wiersze.

• Jacek Gutorow Bartosz Suwiński obserwuje życie, które nieustannie toczy się wokół.

Przygląda mu się dokładnie, łapie kolejne chwile, obraca pod światło i puszcza, robiąc miejsce na następne; ,,i przerwom w widzeniu / nadaje ciągłość / i lukom w wierszu / zostawia" światło; życie zaś, niejako w rewanżu za jego uważność, płynnie przechodzi w poezję. Jest więc bliskość świata, przyrody, rzeczy i zwierząt.

Jest chęć zatracenia się w tym bogactwie, zjednoczenia się z nim, a nawet przepadnięcia. Chodzenie, patrzenie, widzenie i prostota, przez którą przebija istota rzeczywistości.

• Świat zmienia się na naszych oczach.
• Nie zdążymy - i nie ma takiej potrzeby - skomentować wydarzeń.
• Małe jest tak samo ważne jak duże.
• Co można powiedzieć o sobie?

Obecność, choćby między wierszami, bo ,,staram się być przestrzenią, / w której zatrzymał się czas". ,,Ja - spłoszyłem ptaki".

• Niewiele słów, które nie przesłaniają istoty rzeczy.

• Elżbieta Olak

Nie pozostaje nic innego, jak iść dalej i dostrzegać, choć ,,czas, jaki pozostał jest jak wyrok, chwilowo odroczony".