Nazywam się Cukinia

Poruszająca! Uświadamia nam dorosłym, z jak poważnymi problemami borykają się dzieci i jak bardzo jesteśmy im potrzebni na co dzień.

• Odkąd byłem zupełnie mały, chciałem zabić niebo.

• Kiedy w dramatycznych okolicznościach ginie jego matka, chłopiec trafia do domu dziecka.

Tak zaczyna swą opowieść główny bohater książki i zarazem jej narrator, dziewięcioletni Ikar zwany Cukinią, który wychowuje się w patologicznej rodzinie. Świat dorosłych i ich problemy sprawy nie dla kilkulatków widziane oczyma dzieci głęboko poruszają W nowym miejscu Cukinię otacza gromada dzieciaków, z których każde ma własną niełatwą historię.

• Odwiedza go policjant, który prowadził sprawę śmierci jego matki i przywiózł go tam.
• Mężczyzna i chłopiec zaprzyjaźniają się i ta przyjaźń odmieni ich życie.
• W powieści łzy wzruszenia przeplatają się ze śmiechem; nie ma w niej najmniejszej nuty ckliwości czy sentymentalizmu.
• Adresowana do dorosłych nie unika trudnych tematów; pozwala spojrzeć na świat z innej perspektywy i sporo się nauczyć.
• Film "Nazywam się Cukinia", który powstał na podstawie książki (po raz pierwszy ukazała się w 2007 r.

i nosiła tytuł To ja, Matołek), w 2017 r. zdobył Cezara za najlepszy film animowany i najlepszą adaptację, był także nominowany do Oscara za najlepszy film animowany.

Zdobył nagrodę publiczności na Warszawskim Festiwalu Filmowym 2016 oraz wiele nagród i nominacji na innych festiwalach filmowych. Gilles Paris, urodzony w 1959 na przedmieściach Paryża, 20 lat pracował jako specjalista PR i organizator imprez.

• Debiutował w 1991 roku powieścią Papa et maman sont morts.

Następnie opublikował Autobiographie dune Courgette, Au pays des kangourous, która zdobyła kilka nagród literackich, i LÉté des lucioles. Fragment: Odkąd byłem zupełnie mały, chciałem zabić niebo, z powodu mojej mamy, która często mi powtarzała: () Wszyscy faceci chodzą z głową w chmurach.

• () To nie wina mamy, że opowiada takie głupstwa.

Mam ich gdzieś, nie chcę ich widzieć, jak tego idioty twojego ojca, który się ulotnił, poszedł w świat z jakąś gęsią. To z powodu tych piw, które wypija, oglądając telewizję.

• Potem narzeka na niebo i daje mi po uchu, chociaż nie zrobiłem nic złego.

W końcu doszedłem do wniosku, że niebo i te szturchańce i razy, które od niej obrywam, mają ze sobą coś wspólnego. Jeśli zabiję niebo, mama nie będzie się już tak denerwować i będę mógł spokojnie oglądać telewizję, i nie dostanę takiego lania, że popamiętam na całe życie.