Nie opuszczam rąk. Rozmowa z Leonem Tarasewiczem

Uznawany za jednego z najważniejszych polskich artystów współczesnych zdobył sławę w kraju i zagranicą. W swojej twórczości wychodzi poza blejtram, dosłownie i w przenośni maluje światłem i betonem, przełamuje schematy, przekłada rzeczywistość na język obrazu i przestrzeni.

• Sztuka to jest poczucie niemożliwości.
• Twórca każdą kolejną pracą przekracza granice, o których sam jeszcze nie wie.

Leon Tarasewicz w rozmowie z Małgorzatą Czyńską opowiada o swojej białoruskiej tożsamości i skomplikowanych stosunkach Białorusinów z Polakami, o fascynacji naturą i zwierzętami, zwłaszcza kurami, które z pasją hoduje, wspomina czasy studenckie, ale przede wszystkim mówi o sztuce, której podporządkował całe swoje życie. I trzeba mocno wierzyć w to, że ma się przed sobą drzwi do otwarcia, drogi, którymi jeszcze nie szedłeś, ani ty, ani inni.

• Leon Tarasewicz (ur.

• Mieszka i tworzy we wsi Waliły.
• Laureat wielu nagród, między innymi Nagrody im.

1957) malarz, profesor Akademii Sztuk Pięknych, wiceprezes Związku Hodowców Drobiu Rasowego Gallus w Polsce. Jana Cybisa, Nagrody Fundacji Zofii i Jerzego Nowosielskich, Paszportu Polityki", Nagrody im.

• Jerzego Giedroycia, Nagrody im.
• prof.
• A.
• Gieysztora, Nagrody im.
• Cypriana Kamila Norwida, Nagrody Stulecia ZAiKS-u.

Współpracuje z warszawską Galerią Monopol, Galerią Foksal, rzeszowską Galerią Tabot, poznańską Galerią Ego, a także lubelską Galerią Białą.