Nie pozwolę ci zniknąć

Żałoba jest zawsze przeżyciem indywidualnym. Stanowi tabu we współczesnym społeczeństwie, dążącym do piękna, wygody i przyjemności.

• Sprawy śmierci, choć dotyczą każdego z nas odsuwane są w niebyt.
• Grzegorz Zalewski po śmierci dorosłego syna napisał przejmujące świadectwo.

To wyznanie ojca, który choć akceptuje śmierć syna, nie godzi się z jego zniknięciem. ** Grzegorz Zalewski uchyla drzwi do świata męskiej żałoby i odkrywa przed nami kulisy straty, którą spowija społeczno-kulturowe tabu.

• Pisze więc wiadomości na messengerze do umarłego syna.
• Układa rymowankę o rozpaczającej mamie i tacie.
• Zamiast na spotkanie biznesowe, jedzie podpatrywać ptaki.
• Faceci przecież sobie jakoś radzą.

Autor, inwestor giełdowy, zawodowo korzystający na krachach, doświadcza osobistego tąpnięcia, na które nie przygotowuje żaden podręcznik zarządzania ryzykiem. W tle rysuje się trudna relacja rodziców w żałobie – jedno czeka w snach na znaki, drugie śpi „trzeźwo”; są razem, a jednak na skrajnych biegunach przeżywania straty.

• Książka przejmująco szczera.
• Konkretna do bólu.
• Szalenie potrzebna.

• Jak poradzić sobie ze stratą, kiedy ktoś nie może albo nie potrafi już żyć?
• Jak poradzić sobie ze stratą najbliższej osoby?
• Wydaje się to niemal niemożliwe.
• Nie ma jednej recepty i Grzegorz Zalewski nie szuka żadnej.

Justyna Wicenty, autorka „Kołysanki z huraganem” ** Kiedy czytałam książkę Grzegorza Zalewskiego, ciągle przychodziły do mnie słowa z filmu Godziny nakręconego na podstawie książki Virginii Woolf Pani Dalloway: „Jest możliwe umrzeć”. Pokazuje jednak chyba wszystkie możliwe oblicza straty z ogromną czułością, nie stroniąc również od jej najciemniejszej strony.

• Iza Klementowska, reporterka

Książka bardzo osobista, mocna, pięknie napisana.