nie sŁÓDŹ

Książka zawiera czternaście opowieści. O Łodzi.

• Dla Łodzi.
• Przeciw Łodzi.
• Czternaście historii.
• Prawdziwych.
• Zmyślonych.
• Z pogranicza jawy i snu.

• Rzeczywistość przedstawiona w zbiorze jest bowiem ponura i szara – budzi obrzydzenie, rodzi strach.

Z nich wyłania się obraz miasta: w dużej mierze przerysowany, karykaturalny, paradoksalny, a jednak niepozbawiony elementów rzeczywistych, realnych, prawdziwych. Słowa zawarte w książce – dobitne i nierzadko wulgarne – pozwalają zagłębić się w mniej reprezentacyjne części miasta, poznać fakty, skrywane na ogół przed przyjezdnymi, pomijane we wszelkiego rodzaju przewodnikach i albumach.

Unaoczniają świat brutalny, pełen nienawiści, patologii, świat bez perspektyw, który realnie oddziałuje na ludzi, mieszkańców miasta zmagających się już z losem, własnymi lękami, oczekiwaniami i ambicjami innych. Bezsilność i beznadzieja miejsca wkrada się w życie sfrustrowanych, lękliwych ludzi, również młodych, skazanych na istnienie, nad którym nie mogą przejąć kontroli.

• Skazani na porażkę.

• Z tych konających, kaszlących krwią bram i kamienic bliskich delirium.
• Z tych zapomnianych form stojących pod sklepami monopolowymi, blokowisk nieszczęść na Bałutach.
• Jesteście dziećmi biegu przez Gdańską, bezmiarem smutku i wyrachowania.

“Wszyscy tutaj jesteście, w pewnym sensie, zrodzeni z chaosu. Włosem na języku, którego nie można znaleźć, kłującą rzęsą w oku, skrajnym swędzeniem pośrodku pleców.

• Przybieracie kształt gęstej flegmy, astygmatyzmu z ulicy Wschodniej.
• W zależności od humoru stajecie się bezsenną nocą albo ciężką iluzją o poranku” (fragment).