Nie szkodzi, kiedyś zrozumiem

Johanna Bodor miała szczęśliwe dzieciństwo. Mieszkała w Bukareszcie, gdzie jej rodzice prowadzili otwarty dom, miejsce spotkań inteligencji węgierskiej, niemieckiej i rumuńskiej, a zarazem ważny punkt kontaktowy dla Węgrów rozdzielonych po wojnie granicą.

• Ale wszyscy żyli w Rumunii dyktatora Ceauşescu.

• Nikomu nie można było ufać, podsłuchy zakładano wszędzie w miejscach pracy i w prywatnych mieszkaniach.
• Po wyjeździe rodziców i brata na Węgry osiemnastoletnia Johanna została w Bukareszcie, kończyła szkołę baletową.
• W najważniejszym i najtrudniejszym okresie życia musiała poradzić sobie sama.

Tam ludzie znikali nagle bez śladu, a najmniejsza krytyka społeczeństwa socjalistycznego mogła pogrążyć każdego i to wraz z rodziną, przyjaciółmi i znajomymi. Nie było przy niej najbliższych, gdy rozpoczęła walkę na śmierć i życie, walkę o wyjazd z kraju, który był więzieniem.

• Czy w imię lepszej przyszłości rodzice mogą poświęcić własne dziecko?
• Czy od kogokolwiek można domagać się heroizmu?
• Ile jesteśmy winni tym, którym zawdzięczamy życie?
• Ile kosztuje dotrzymanie słowa?

• Johanna Bodor, ur.

Ile trzeba, ile można, a ile żadną miarą nie wolno poświęcić z samego siebie w imię wyższego celu? w 1965 roku w Cluju (Kolozsvar) w Rumunii, tancerka, choreografka, aktorka.

• W 1985 roku wyjechała na Węgry.

Grała w filmach A fekete kolostor (1986), Drugi człowiek (1988), Mi ricordo Anna Frank (2009).