Nie zabijać pająków

Nie zabijać pająków, nowa powieść Ireny Matuszkiewicz, łączy w sobie reporterską pasję autorki i jej miłość do klasycznej powieści kryminalnej spod znaku Agaty Christie. Świetnie skonstruowana fabuła, poczucie humoru, wyraziste postaci i sugestywnie odmalowane realia - lektura, od której trudno się oderwać.

• Dworek pod lasem, obok kamienica.

Towarzystwo mieszane - ponętna sekretarka, matka i syn alkoholicy, lubieżny przedsiębiorca, dystyngowana nauczycielka, nieokrzesana młoda dziewczyna z dwoma garbami, wygadany pięciolatek. Któregoś dnia jeden z mieszkańców kamienicy, Henryk Pająkowski, emerytowany oficer milicji, zostaje znaleziony w lesie - martwy, z nożem w plecach i z plastikową zabawką w kształcie diabelskich rogów na głowie.

• Komisarz Dyna nie ma łatwego zadania - motyw mieli wszyscy sąsiedzi ofiary.

Pająkowski z żoną, także byłą milicjantką, bez przerwy pisali donosy i domagali się interwencji. Przeszkadzało im wszystko - psy bez kagańców, wózek inwalidzki na klatce schodowej, rzekome tupanie kotów, wieczorne rozmowy, picie piwa na podwórku...

• Po co w przeddzień śmierci Pająk odwiedził dworek?
• Kto okradł zwłoki i co zabrał?
• Czy denat miał romans z którąś z sąsiadek, czy to tylko plotki?
• Walczący z nadwagą komisarz ma się z czym zmagać.
• Co gorsza, żona ofiary zarzuca mu nieudolność i - a jakże - pisze na niego skargę.

• Irena Matuszkiewicz

Od autorki Wystarczy mi to, że być może kogoś moje książki rozbawią, zdystansują do świata, dodadzą mu otuchy i wiary.