Niedorajda, czyli co nam radzą poradniki

Michał Rusinek, autor brawurowych „Pypci na języku”, tym razem skierował swoje zainteresowania w stronę poradników. Z właściwą sobie wnikliwością i maestrią, z literackim kunsztem i intelektualną swadą przygląda się poradniczym lapsusom, kuriozom i innym zdumiewającym osobliwościom.

• Jak podrywać?
• Jak sprzedawać?
• Jak się leczyć?
• Jak tatuować?
• A jak się nie dać poradnikom, które robią z nas niedorajdy?
• Prosta rada: słuchać Rusinka.

• Rewelacja!” – Katarzyna Nosowska „Niedorajda to osoba niedoradzona.
• Taka jak ktoś, kto nie przeczytał tego zbioru felietonów Michała Rusinka.
• Bo kto je przeczytał, na pewno będzie doradzony w stu procentach i w dodatku będzie dorajdą w wyśmienitym nastroju.

„Gdybym miała dzienniczek obywatela, a sąsiedzi mogliby wpisywać do niego uwagi, jedna z nich brzmiałaby: «W tych ciężkich czasach ostentacyjnie śmiała się w głos». Profesor (tak, tak!) Michał Rusinek bezbłędnie wychwytuje i ośmiesza durnotki i głupotki wypisywane w setkach poradników, które po egzegezie Autora trzeba by chyba nazwać bezradnikami.

• Lecz muśnięciem mistrzowskim.
• I nie zawsze jest ono dobroduszne, niekiedy to z lekka ironiczne przytyki.
• A czasem wcale nie z lekka.
• Ale jakżeż się to czyta!
• Stereotypowo mówiąc: jednym tchem.

«Egzegeza» – to zabrzmiało groźnie, ale felietony są pisane piórkiem lekkim, ot, są muśnięciem zaledwie. A może pleonastycznie «jednym haustem», bo kolejne strony połyka się jak najprzedniejszy trunek wprawiający w wyśmienity humor.

• Czytajmy więc, by z niedorajdy stać się dorajdą.

I by jako doradzony już dorajda dorajić Rusinkowi: obnażaj, Waszmość, dalej, bo przecież jeszcze tyle jest poragłupotników na różne tematy, od wychowania dzieci i kotów poczynając, a na budowie domowym sposobem samolotów kończąc” – profesor Andrzej Markowski, Rada Języka Polskiego