Ktoś, kto żyje obecnie, doświadcza najbardziej wyraziście i dojmująco codziennej niewiedzy co do tego, gdzie stawia stopę. Teren jest sypki, linie się podwajają, materiały się prują, perspektywy chwieją.
- Można wówczas odczuć z większą oczywistością, że znajdujemy się w „nienazwanej teraźniejszości”.
- Pomiędzy 1933 a 1945 rokiem świat dokonał próby samounicestwienia i próba ta częściowo się powiodła.
- W nowym tysiącleciu świat jest bezkształtny, prymitywny i coraz bardziej superpotężny.
- Nie pozwala się uchwycić w żadnej swojej części.
- To świat rozbity, nawet w oczach naukowców.
- Nie ma własnego stylu i posługuje się wszelkimi możliwymi stylami.
Ten, który wyłonił się później, był bezkształtny, prymitywny, superpotężny. Auden zatytułował Wiek niepokoju, swój krótki, wielogłosowy poemat umiejscowiony w nowojorskim barze, pod koniec wojny.
- Dziś głosy te brzmią bardzo odlegle, jakby dochodziły z innej doliny.
- Niepokoju nie brakuje, lecz nie jest on dominujący.
- Dominuje nieistotność, zabójcza nieistotność.
- To wiek nieistotności.
📘 Nienazwana teraźniejszość
Sprawdź cenę i dostępność tej publikacji.
👉 Zobacz ofertę
