Nieopowiadania

Najnowsza - tym razem prozatorska - książka Tomasza Dalasińskiego zadziwia nieskoordynowaniem niczego z niczym [...\. Zastanawiają mnie w niej tak naprawdę cztery kwestie: jak autor mógł sam siebie dopuścić do napisania czegoś takiego?

• Jak wydawca mógł sam siebie dopuścić do zaśmiecenia swojego zawodowego dossier czymś takim?

• Jak krytyk (o, to chyba autorefleksja) może sam siebie dopuścić do pisania tego wszystkiego?
• Dalasiński w Nieopowiadaniach na te pytania nie odpowiada, i to jest chyba największą zaletą jego książki.

Jak czytelnik (zakładając, że ktoś to w ogóle czyta - jeśli nie, absurdalność tej uwagi nie zostanie dostrzeżona, bo nikt się o niej nie dowie) może sam siebie dopuścić do pogrążenia się w lekturze? Tomasz Dalasiński, Miłość, śmierć i kebaby.

,,O Nieopowiadaniach" Tomasza Dalasińskiego (fragment)