Niepotrzebne skreślić

Ile kosztuje poświęcenie? Kiedy stajemy się naprawdę dorośli?

• Czy biedak zasługuje na miano człowieka?
• Pierwsza polska powieść pokolenia umów śmieciowych.

• Dwudziestokilkuletni Wiktor wiąże koniec z końcem, pracując jako windykator.
• Rozpracowuje sprawę dwudziestoletniej Weroniki.
• Weronika nie uczy się ani nie pracuje; żyje na koszt swojej matki sprzątaczki.
• Bierze parabankowy kredyt, by przez kilka miesięcy pożyć na poziomie.

Opisana z punktu widzenia dalekiej przyszłości - orwellowskiego świata, w którym każdy każdego podgląda - historia dwojga ludzi, którzy rozpaczliwie i groteskowo starają się zachować godność we współczesnym świecie. Sprawy się komplikują, gdy spłukana zatrudnia się jako opiekunka pogrążonej w śpiączce narzeczonej Wiktora i zaczyna dociekać, jak dwudziestokilkuletni karierowicz zebrał środki na prywatne leczenie dziewczyny...

• Czy jest obrzydliwie?

Dostaje się tu wszystkim - lewakom i prawakom, lemingom i moherom, hipsterom i świętoszkom, "Gazecie Wyborczej", Unii Europejskiej i portalowi Facebook. Cóż, powiada autor, trudno winić lustro, że obraz, który odbija, jest szpetny.

• Wojciech Engelking (ur.

• Stały współpracownik tygodnika "Kultura Liberalna", dziennikarz portalu natemat.pl.

1992) - student prawa w ramach Kolegium Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim, publicysta. Publikował i publikuje między innymi w "Do Rzeczy", "Tygodniku Powszechnym", "Res Publice", "Dialogu", "Kronosie" i "Nowych Mediach".

• Mieszka w Warszawie.

Był stypendystą Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, laureatem konkursu TVP dla młodych twórców "Dolina Kreatywna". Brawurowa, budzącą grozę groteska, gdzie prawdziwą bohaterką jest polska, wielkomiejska, rozkwitająca bieda i wykluczenie, przeglądająca się w krzywym zwierciadle powszechnego konsumpcjonizmu.

• Wojciech Engelking przeraża, żebyśmy mogli przejrzeć na oczy.

Roman Kurkiewicz Młody pisarz z równą przenikliwością obnaża okrucieństwo dzisiejszych relacji międzyludzkich, jak i bezwzględność prowadzących do wykluczenia nierówności społecznych. "Czy życie, którego nikt nie ma ochoty podglądać, życie, którego nikt nie ma ochoty przeżywać - jest cokolwiek warte?", pyta retorycznie Engelking.

• I pisze o tym powieść na miarę debiutów Doroty Masłowskiej i Ignacego Karpowicza.

Piotr Bratkowski Powieść Wojciecha Engelkinga z wyżyn futurystycznej cywilizacji podglądu inwigiluje, w kunsztownej ramie neomorałów, społeczność przyszłą, czyli naszą aktualną. Kogo, czemu i czym rozpala podgląd Warszawy z połowy lat dziesiątych XXI wieku, to kwestia otwarta.

• Cały ów spektakl retro to ponoć jedna ściema.
• Jan Gondowicz Dwie historie, dwa dramaty.
• Dwa życiorysy podglądane z przyszłości.
• Ona z biedy wyrosła, on biedę piętnuje.

• W tym świecie trudno nawet współczuć poszkodowanym.
• Jarosław Czechowicz

Oboje cierpią, ale ich cierpienie ma wymiar dość uniwersalny, Engelking opisuje bowiem brutalny świat, w którym nie liczy się człowiek.