Niewinni nie ponoszą kary

Jej bohaterem jest trzydziestoczteroletni singiel, właściciel dużej, świetnie prosperującej firmy Inwestycje Rozwojowe. Dla niejednej kobiety taki przystojniak, jeżdżący świetnymi samochodami i mieszkający w luksusowym apartamencie może być łakomym kąskiem.

• Nie od początku znajdziemy na nie odpowiedzi.

Dlaczego więc - do tej pory - Marcin Kowalski jest singlem, po co traci czas na organizowanie pomocy starszym paniom i jak dorobił się takiej fortuny - to pytania, które od razu mogą się nasunąć czytelnikom. Marcin nie jest jednoznaczną postacią i trudno się z nim identyfikować, ale może wzbudzać sympatię, choć metody, których czasem używa - z powodów prawnych i moralnych - nie powinny być akceptowane.

• Mam żelazną zasadę: szanuję kobiety.
• Tym różnię się od wielu mężczyzn.
• Nikt mnie tego nie nauczył, bo w domu dziecka trudno mówić o jakiejkolwiek nauce.
• Tam była tylko dyscyplina.
• Podporządkowałeś się albo ponosiłeś karę.
• I to surową.
• Musiałem szybko wydorośleć.

• Koledzy podejrzewali, że jestem gejem.

Byłem szczupłym, ładnym chłopcem, a to nie ułatwiało życia. Nie, że byłem mięczakiem, tylko nie interesowały mnie papierosy, rozróby, alkohol.

• Byłem skoncentrowany na nauce.
• Angielski i niemiecki.
• To był mój główny cel.
• Kolejnym było zdanie matury i dostanie się na Politechnikę Gdańską, na budownictwo lądowe.

Nawet mi odpowiadało, że nie oddali mnie do rodziny zastępczej, przynajmniej mogłem realizować swoje plany, nikt mną nie sterował i nie przestawiał z kąta w kąt. Żeby przetrwać, musiałem się nauczyć walczyć, ale nie na pięści, tylko inteligentnie.

• Niewinni nie ponoszą kary to powieść obyczajowa z wyraźnym wątkiem kryminalnym, a więc lektura nie tylko dla kobiet.
• Pierwszoosobowa narracja pozwala poznać intencje głównego bohatera, ale nie ułatwia oceny jego postępowania.
• Czy człowiek - nawet jeśli kieruje się dobrymi intencjami - może nadać sobie prawo nagradzania dobra i karania za zło?
• Na to pytanie muszą sobie Państwo odpowiedzieć sami...