Nieznany geniusz

Nie wiem dokładnie, kto kogo poprosił do tańca, ale pląsają, że aż miło popatrzeć. Pierwszy raz widzę Tkacza tylko i wyłącznie w roli autora tekstu.

• Zaskakują dojrzałość, poetyka i humor opowieści.

To, że sobie poradzi, było jasne jak słońce, historia obok formy plastycznej jest nieodłączną częścią wypowiedzi przedstawicieli komiksu autorskiego, do jakich również Tkacz należy. Świetnie nakreślone postacie, oryginalny, ciekawy, trochę teatralny pomysł.

• Gdy śmieję się z malarza Ludwigiera, to tak jakbym się śmiał trochę z siebie.
• W tej opowieści wszyscy są sfrustrowani.

• Jedyną "przytomną" osobą jest siostra Ludwigiera.
• Piksa przyzwyczaiła nas do niespodziewanych zwrotów akcji.

Malarz przypadkowością sukcesu zawodowego, w którym nie miał udziału, kontroler swoją brzydotą, odkrytą i wyciagniętą na światło dzienne przez malarza. Należy do nielicznych artystów, którzy nie pozwalają widzom przysnąć, kołysząc ich wypróbowaną, ciągle powtarzaną manierą.

• Gdy rzucimy okiem po raz drugi, pośpiech i szkicowość w magiczny sposób zamieniają się w celność i wyrafinowanie.

Rysunki Piksy na pierwszy rzut oka wyglądają szkicowo, trochę niedbale, jakby były robione w pośpiechu. Ekspresja wynikająca ze "szkicowego" charakteru kreski doskonale współgra i podkreśla dziwaczność opowieści i cechy indywidualne bohaterów: brzydkiego młodzieńca, jeszcze brzydszego kontrolera i sfrustrowanego, introwertycznego, zbzikowanego artystę, z którym wytrzymać jest w stanie wyłącznie jego siostra.

• Aga Piksa oswoiła kreskę perfekcyjnie.

Jakby sugerując się tytułem, stworzyła rysunki genialne, którymi można się sycić bez końca. Za pomocą paru pociągnięć i zawijasów opisuje emocje, ekspresję, ruch.

• To niezwykłe, jak wiele informacji można zawrzeć w syntetycznej linii.