Niezwykle optymistyczna wiadomość

Poznajcie Jarka, który zrezygnował z pracy zarobkowej, by sprawować pieczę nad własnym ojcem. Obaj mieszkają pod jednym dachem, lecz głęboki niedosłuch taty jest przyczyną wielu nieporozumień.

• Jarek nie ustaje w dążeniach, by Jan wrócił do zdrowia.

• W weekendy i święta spotyka się ze swoją partnerką Kaśką.

Mężczyzna, przytłoczony zmaganiami z niepełnosprawnością ojca, cieszy się jednak każdą dobrą chwilą. Spisuje także dziennik, w którym notuje swoje przeżycia, myśli i wspomnienia.

• Ja i Kaśka nie dzwoniliśmy do siebie.
• Pisaliśmy SMS-y.
• Tak się przed laty umówiliśmy i tak zostało.

Pędząc żywot trochę na uboczu, bacznie przygląda się współczesnej, rozdartej światopoglądowo Polsce i z niepokojem oblicza w myślach przyszłą emeryturę. W kwiaciarni Frizea w Olsztynie czy w Środowiskowym Domu Samopomocy Fiołek w Ostródzie nie ma czasu na prowadzenie prywatnych rozmów telefonicznych.

• Ja i Kaśka dzwoniliśmy do siebie tylko w sprawach ważnych, zmieniających nasze plany i przyzwyczajenia.
• Kaśka tworzyła kompozycje kwiatowe, realizowała zamówienia.
• Pisała do mnie, kiedy chciała dać odpocząć palcom.
• Ja pisałem między kolejnymi turami w grze.
• Między kolejnymi turami w grze mogłem przede wszystkim świadczyć usługi dla mojego ojca Jana, o których mowa w art.
• 51a ust.
• 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r.
• o pomocy społecznej.

Mogłem sprzątać, prać, gotować, robić zakupy, załatwiać sprawy w urzędach, wyskoczyć do apteki, rozwijać umiejętności w zakresie opiekuna osoby niepełnosprawnej, a nawet nawiązywać i podtrzymywać kontakty społeczne ().