Śniła mi się miłość

Przez kilka ostatnich miesięcy miewałem sen. On i ona.

• Zawsze w pięknej scenerii.
• Często w pociągu.
• Przeważnie towarzyszyła im cisza.
• Ale bywa, że rozmawiali.
• Tak jakoś nie na nasze czasy.
• Przyjrzałem się uważnie kadrom tego snu.
• I raptem w napływie twórczego porywu postanowiłem, że ten powracający do mnie sen spróbuję opisać.

Nie było to łatwe, bo wydało mi się, że na tę niebanalną bądź co bądź historię moja proza i wiersze nie wystarczą. Zatem zagłębiłem się w gąszczach internetu, posiłkowałem się myślami znanych i lubianych, świętych oraz mniej znanych i tych, którzy myśli tylko zostawili, ale bez imienia i nazwiska takie myśli bezimienne.

Trochę to trwało, zanim z moich porozrzucanych snów wyjawił się trzon owej historii, którą w sobie tylko znany sposób przedstawiłem. Zdaję sobie sprawę, że są oni trochę nie z tego świata, ale przecież każda miłość nie jest z tego świata, bo źródło ma w Bogu.

• Każda miłość.

Mieszkają w bliżej nieokreślonym mieście, kto wie, może gdzieś blisko Ciebie. Jak każdy z nas borykają się z problemami małymi, większymi i takimi, od których głowa zaboleć może.

• Aż w końcu Bóg pragnie i ich spotkania.
• Nie mam pierwowzorów postaci.
• Starałem się pisać to wszystko, co zatrzymywało się w kadrze mojego snu.
• I dziś wiem, że śniła mi się miłość.

Ale mają Boga, którego odkrywają każdy po swojemu, na swojej drodze.