Noc czerwi

Jak się ma 44 lata na karku, to i myśli się o coraz poważniejszych sprawach. I waży się słowa.

• Wszelako niewielki objętościowo tekst może brzmieć apokaliptycznym tonem.
• W "Nocy czerwi" znajdziemy takie wiersze.
• Podoba mi się ich mrok; czułość dla utraty złudzeń.

Dawna długa fraza Tomasza Hrynacza ustępuje tu miejsca wierszom czasami niemal aforystycznym, pobrzmiewającym ewidentną inspiracją haiku. Jarosław Klejnocki Introwertyczna od samego początku poezja Tomasza Hrynacza z każdym tomem nabiera coraz głębszego nacechowania egzystencjalnego.

Tutaj, w "Nocy czerwi", podmiotem egzystencji jest duch - właściwa, najbardziej istotna, najprawdziwsza forma istnienia. Przesycony cieniem, przeniknięty mrokiem, duch osaczony przez drapieżne słowa, przez złowróżbny tłum, jest świadom ciężaru pominiętych szans i znaczenia tych, które będą mu jeszcze dane.

• Zawieszony nad przepaściami, pragnie światła oraz sensownego ciągu dalszego.

• Korzystając zaś z łaski zdziwienia, stara się oczyścić.

Poszukując go, przywołuje w sukurs zmysły, miłość, sumienie. Dlatego też można te, wygłaszane de profundis, monologi czytać również jako zapisy bezustannie ponawianych prób autentycznego bycia.

• Piotr W.

Lorkowski Te prośby, zaklęcia, modlitwy układają się w spis lęków, które wypowiedziane tracą na chwilę swoją moc. Obsesja daremności wiersza ściera się z poczuciem, że przekraczający smugę cienia poeta coś jednak pamięta, a nawet częściowo ocala.

• Oto naprzeciw pustki stają nieliczne fragmenty - tak sobie myślę, czytając tę książkę.
• Karol Maliszewski