Noli me tangere!

Pewnego dnia Krzysztof Tuczyński de Wedel, wielki pan na włościach i zagorzały krzewiciel wiary katolickiej, spotyka na drodze piękną chłopkę. Sądząc, że dziewczyna jest protestantką, postanawia ją pohańbić i w ten sposób zasłużyć się w oczach Boga.

• Gwałcona dziewka rzuca mu w twarz znamienne słowa: Noli me tangere!

Wkrótce do Tuczyńskiego dociera wiadomość, że kobieta jest katoliczką, a jej imiona to Maria Magdalena Prawie cztery wieki później na tej samej drodze ktoś morduje młodą dziewczynę, wracającą z randki do domu. W toku śledztwa okazuje się, że zwłoki kobiety leżały w pozie przywodzącej na myśl wizerunek świętej Marii Magdaleny z pobliskiego kościoła.

• Krzysztof porwał się zza stołu i mimo protestów wbiegł do komnaty żony.
• Stanął jak wryty w progu i nie mógł się ruszyć.
• W łóżku leżała Marianna, spazmatycznie próbując złapać powietrze.
• Na jej piersiach siedziała postać w białej szacie.

Wygląda na to, że zmory przeszłości wcale nie odeszły w zapomnienie, co więcej domagają się zadośćuczynienia Panie, medyka, szybko! Odwróciła do niego głowę, a wtedy poznał zawzięte i harde spojrzenie Marii Magdaleny, którą rano wydał na śmierć.

• A na szyi szerokie cięcie.

Twarz miała woskowobiałą, bez kropli krwi, niemal przeźroczystą. Próbował krzyczeć, aby ją zabrano, ale z gardła wydobywało mu się tylko charczenie.

• Opadł bezwładnie na kolana.
• Żona przestała się ruszać.
• Wtedy zjawa przykryła twarz nowo narodzonego synka dłonią i puściła dopiero, gdy zsiniał.
• Spojrzała mu jeszcze raz w oczy i rozpłynęła się w powietrzu.
• Krzysztof nie widział biegających akuszerek, nie słyszał krzyków i zawodzenia.
• Dał się wyprowadzić z komnaty.
• Przybyły medyk stwierdził śmierć młodej matki i dziecka.