Kontrastywny opis polskiej i włoskiej normy interpunkcyjnej, stanowi porównanie dwóch norm w ujęciu diachronicznym. Ujęcie historycznojęzykowe pozwoliło zbadać wpływ włoskiej normy interpunkcyjnej na staropolskie zasady przestankowania, obowiązujące w dużej mierze jeszcze do połowy XIX wieku.
Analizie poddana została przede wszystkim interpunkcja intonacyjna, kształtowana przez Pietra Bemba i stosowana w oficynie wydawniczej Aldusa Manucjusza. Jej celem jest wskazanie najsilniejszych tendencji rozwoju interpunkcji oraz zbadanie różnic między normą językową a uzusem.
Zestawienia w niej mogą zostać wykorzystane praktycznie - jako trzon podręcznika przybliżającego Polakom zasady włoskiej interpunkcji.
