Ocet i łzy. Terror Wielkiej Rewolucji Francuskiej jako doświadczenie traumatyczne (wyd. 2)

Terror Rewolucji Francuskiej miał być w swym założeniu chirurgicznym zabiegiem regeneracji Narodu, gilotyna zaś stać się miała jego sterylnym narzędziem. Przemoc i cierpienie ograniczono do ułamka sekundy, powierzając eliminację chorych członków społeczeństwa perfekcyjnej i obiektywnej z pozoru maszynie.

• Projekt ten jednak zawiódł Gilotyna nie była wcale sterylna, przynajmniej nie dla wyobraźni.

• Radosny z powodu śmierci tyranów Lud przeistaczał się w zgraję tańczących wokół szafotu kanibali.

Każdego dnia spływał z niej strumień krwi, strumień, który stopniowo przemieniał się w rzekę, morze, a wreszcie potop zalewający całą Francję. Chirurgiczny zabieg okazywał się absurdalnym podziałem na gadające głowy i bezgłową resztę, którą członkowie Konwentu wykorzystywali do produkcji spodni lub karmienia więźniów.

• Takimi obrazami Terror zapełniał wyobraźnię ludzi schyłku Oświecenia.

• I o tym, jak bardzo jesteśmy bezradni wobec każdej dziejowej traumy.

Książka ta opowiada o zmaganiach z ową spuścizną Terroru: o oczyszczającej mocy łez wylewanych nad grobami ofiar i octu, którym szorowano ślady krwi na podeście gilotyny. Książka była nominowana do Nagrody Literackiej NIKE Niezwykły debiut, świadczący o tym, że historię można czuć każdym nerwem i wszystkimi zmysłami.

• I co więcej, że swoją empatię można przekazać czytelnikowi.
• Jerzy Jedlicki „Polityka” Monika Milewska osiągnęła to, o czym wielu humanistów może tylko marzyć.

• Marcin Król „Res Publica Nowa” Niesamowity portret Rewolucji Francuskiej.
• Jan Gondowicz „Tygodnik Powszechny”

Napisała książkę ważną, wykazując się znakomitą kompetencją, a jednocześnie napisała książkę po prostu bardzo ciekawą, którą czyta się jednym tchem.