Książka Stefana Chwina "Oddać życie za Polskę. Samobójstwo altruistyczne w kulturze polskiej XIX wieku".
podejmuje ważny dla zrozumienia "ducha polskiego" temat idei samobójstwa altruistycznego, która zajęła istotne miejsce w kulturze polskiej XIX wieku, ale wpłynęła także na polską świadomość w epokach wcześniejszych oraz w wieku XX. Autor wędruje po świecie wyobraźni epoki romantycznej, z właściwą sobie niezależnością myśli rewidując utarte opinie i zastarzałe interpretacje.
Pisze o postaciach literackich, ale też o realnych ludziach, którzy zakończyli życie tragicznym gestem "dla Polski", odbierali sobie życie z wyższych powodów, dla dobra narodowej wspólnoty, z którą czuli się związani. Mowa więc o legendarnej królowej Wandzie, która wolała zginąć niż wyjść za germańskiego księcia Rydygiera, o dwóch posłach na polski sejm - Tadeuszu Reytanie oraz Jerzym Zawieyskim - którzy popełnili samobójstwo w dramatycznych okolicznościach polskiej historii, o Julianie Konstantym Ordonie, w którego biografii zdarzyły się dwa samobójstwa - jedno mityczne, drugie najzupełniej realne, o którym niewielu Polaków wie, o Reducie Ordona i jej związkach z napięciami między Mickiewiczem i papieżem, o Rajnoldzie Suchodolskim, żołnierzu, który odebrał sobie życie w dniu, w którym Rosjanie zdobyli Warszawę w finale Powstania Listopadowego.
W książce jest też mowa o tajemniczych samobójstwach oficerów polskich z armii Królestwa Kongresowego, o samobójstwie Ludwika Spitznagla, młodego przyjaciela Słowackiego a także o zagadkowej postawie Mickiewicza wobec samobójstwa altruistycznego w jego "Grażynie", "Świtezi" i III części "Dziadów". Ważną postacią, której został poświęcony osobny rozdział, jest Karol Levittoux, który odebrał sobie życie w warszawskiej Cytadeli, by ratować swoich przyjaciół.
Chwin podejmuje też sprawę mitu Winkelrieda - szwajcarskiego rycerza, którego śmierć zafascynowała Juliusza Słowackiego i wielu Polaków epoki romantycznej a także sprawę obecności w polskiej kulturze postaci biblijnej Jozuego w związku z zawikłanymi uzasadnieniami moralno-filozoficznymi polskich powstań w XIX i XX wieku. Książkę kończy brawurowy esej o najbardziej znanym polskim samobójcy altruistycznym, pułkowniku Michale Wołodyjowskim ze sławnej powieści Sienkiewicza, prezentujący tę postać z nowej perspektywy, dotąd nieuwzględnianej w badaniach literackich.
Wstęp do książki poświęcony jest ogólnej problematyce samobójstwa altruistycznego i jego miejscu w "kulturze życia" i "kulturze śmierci", a także podstawowemu pytaniu, jak i dlaczego człowiek staje się samobójcą altruistycznym i jakie mechanizmy sfery symbolicznej decydują o jego decyzjach i zachowaniach.
