Oddawaj różdżkę, Phong!

Zosia ma problem ze skonsumowaniem sukcesu, Tatiana zbyt rezolutnie wycenia swoje wdzięki, a Natalia próbuje żyć z piętnem geeka. Wydawałoby się, że dziewczyn nic nie łączy, ale wtedy do ich życia wkracza tajemniczy Szatyn, który dryfując na obrzeżach moralności, próbuje zmierzyć się ze swoją przeszłością i przyszłością.

• Problem w tym, że nie zawsze radzi sobie z tu i teraz.
• Ale od czego ma się przyjaciół?

• Przelotne opady absurdu nikogo nie dziwią, a wątki romantyczne bezwstydnie flirtują z komediowymi.

W „Oddawaj różdżkę, Phong!” nie brakuje prób odnalezienia tożsamości, brawurowych aktów przyjaźni i klasycznego (jeśli takowy istnieje) bromance'u. Zaraz, zaraz, czyżby to była komedia romantyczna?

• Trochę tak, ale po co od razu uciekać się do szufladkowania?
• Całość skąpana w sosie własnym i szczodrze doprawiona popkulturą.

• Wprawdzie w książce pojawia się tytułowa różdżka, ale nie jest to powieść fantastyczna.

„Oddawaj różdżkę, Phong!” opowiada o równowadze pomiędzy siłami niemal od zawsze rządzącymi światem – miłością i przyjaźnią. Daleko jej jednak do szarej rzeczywistości – w warszawskich dekoracjach rozgrywają się wydarzenia z jednej strony przyziemne, a z drugiej nieustannie próbujące osiągnąć pierwszą prędkość kosmiczną.

Chociaż akcja toczy się głównie jesienią i zimą, to podczas lektury częściej niż na deszcz i śnieg można natknąć się na przelotne opady absurdu. „Oddawaj różdżkę, Phong!” wielu uzna za powieść obyczajową, ale – stosując terminologię filmową – bliżej jej do niezależnej komedii romantycznej.

• W powieści zarówno męski, jak i kobiecy świat został przedstawiony w nieregularnie zakrzywionym zwierciadle.
• Wszystkie osoby podchodzące do życia ze stosownym dystansem odnajdą w niej echa własnych doświadczeń.

„Oddawaj różdżkę, Phong!” to w pewnym stopniu literatura kobieca, ale nie ma wątpliwości, że również przedstawicielom płci brzydkiej przypadnie do gustu – w końcu to oni są głównymi bohaterami. Powieść pęka w szwach od nawiązań do popkultury, która w istocie jest jedną z głównych bohaterek książki – wszak codzienność od lat przesiąknięta jest fikcją.

• Czy to dobrze?
• Na to pytanie czytelnik musi już odpowiedzieć sam.
• Tak czy inaczej, odkrywanie kolejnych filmowych i serialowych odniesień jest rozrywką samą w sobie.
• Podobnie jak czytanie skrzących się humorem dialogów.

Żywy, współczesny język zmonopolizował karty powieści, a bohaterom pozwolił owe karty opuścić. Uroczy, nieporadni, zdeterminowani, postrzeleni, zakochani.

• Nie da się im nie kibicować.
• Strona internetowa powieści: www.oddawajrozdzke.pl Łukasz Wasilewski Od zawsze chciał pisać...

• Na koncie ma remiksy dla Rahima i L.U.C-a oraz muzykę do kilku gier wideo.
• W warszawskim Radiu Kampus prowadził popkulturową audycję „Schaby Jabby”.

Chociaż w zasadzie to nie, bo długo marzył, że zostanie rockowym gitarzystą. Inżynier, ale zawodowo realizował się jako copywriter, aż w końcu ego wzięło górę i zwrócił się ku prozie.

• Uwielbia marcepan, szarlotkę i Led Zeppelin.