Ograniczanie konfliktów w Nigerii i Indonezji

Monografia ta traktuje o ograniczaniu konfliktów w relacjach między segmentami społecznymi (takimi jak grupy etniczne, wspólnoty religijne), w których członkostwo opiera się na podstawach askryptywnych i kulturowych, a także między nimi a władzą centralną w Nigerii i Indonezji. Państwa te mają burzliwą historię niepodległego bytu, ogromne wieloetniczne i wieloreligijne populacje, duże gospodarki oraz zasoby surowców energetycznych.

• Jak wskazują liczne raporty, będą wkrótce należeć do najważniejszych w świecie.
• W Nigerii i Indonezji funkcjonują systemy polityczne oparte na tzw.
• power-sharing (współrządzeniu), tj.

• Celem instytucji power-sharing jest budowanie pokoju i stabilności politycznej.

takie, które za pomocą specyficznych formalnych i nieformalnych instytucji (rozumianych jako zespoły reguł) dopuszczają do udziału we władzy elity polityczne wywodzące się z różnych segmentów etnicznych i religijnych. Autor badań, których owocem jest ta praca, dokonał identyfikacji, wyjaśnienia i analizy roli oraz genezy najistotniejszych z nich, dowodząc zarazem, że w Nigerii i Indonezji współistnieją instytucje dwóch głównych modeli power-sharing, tj.

• konsocjonalizmu i centrypetalizmu.
• W konsekwencji wykazał, że międzysegmentowe współrządzenie w obu państwach ma charakter hybrydowy.
• Jest to poszerzenie empirycznej teorii power-sharing.
• Jej klasycy, Arend Lijphart (konsocjonalista) i Donald L.

Horowitz (centrypetalista), nie przywiązywali większej wagi do możliwości implementacji instytucji dwóch modeli w ramach tego samego systemu politycznego. Tymczasem w Nigerii i Indonezji łączenie instytucji centrypetalnych i konsocjonalnych przyczyniło się do ograniczenia konfliktów.