Ogród: Różowy pokoik

Takie właśnie było moje życie. A to była moja śmierć.

• Tak mi się wydawało.

To było niebo, raj obiecany, ale tylko i wyłącznie z pozoru. Prawda była taka, że piekło jest różowe, jest delikatnie różowe, oświetlone stłumionym, różowym światłem.

• Trafiłem do piekła i teraz musiałem odpokutować tysiące grzechów, które odważyłem się popełnić w ciągu życia.
• Kto wie, może byłem na drodze do oczyszczenia.
• Pierwsze grzechy pojawiły się na ekranie monitora.

• Tak mi się wydaje, że nie miałem.
• A może miałem?
• Tylko nie chciałem ich kontrolować?

Myśli, których się wstydziłem, które ukrywałem przed samym sobą, nad którymi nie miałem kontroli. Nie próbowałem wystarczająco mocno, wiedząc, że nikt moich myśli nie słyszy?

• Na ekranie pojawiła się zakrwawiona, pokaleczona twarz Jezusa.
• Dźwigał swój krzyż.

• Chciałem tylko mu pomóc.
• Te myśli, to nie była moja wina.

Wyciągnąłem rękę w jego stronę, chciałem wstać, chciałem tam być, chciałem wziąć Jezusowi krzyż i ponieść go za niego. To było we mnie, gdy się urodziłem, to był grzech pierworodny.

• Jezus zawisł na krzyżu, a mnie zalała fala przyjemnego ciepła.
• Czy to jest prawdziwe cierpienie?

Grzech, który ciążył na mnie, wysysał i męczył całe życie. Ciepłe, przyjemne, piękne?