Ogród: Złote Jeziorko

Gdy taflę jeziora oświetlało poranne słońce, zdawało się, że maź lśni, niczym złoto. Ale było to tylko złudzenie.

• Nie wszystko złoto, co się świeci.

• Zgnilizna licznych ciał, które lądowały w Jeziorku.
• Ciała mężczyzn, o wysokim PSI.
• Zdawało mi się, że jeden z moich pobratymców zachłystuje się wodą i znika pod powierzchnią.
• Nie przeszkadzało mi to jednak wcale.
• Płynąłem sobie spokojnie do celu.
• Chciałem być pierwszy po drugiej stronie.
• Pragnąłem wygrać ten krótki wyścig i dotrzeć do stóp Piramidy, gdzie mógłbym oddać się w jej władanie.
• Z kilkunastu mężczyzn, na drugi brzeg dotarło pięcioro.
• Byłem dopiero trzeci.
• Wszyscy tańczyli i skakali uradowani.
• Nie ja.
• Mnie ogarnął szał.
• Poczułem wielką siłę, której nie byłem w stanie ujarzmić.
• Poczułem zazdrość.
• To ja miałem być pierwszy.
• To ja miałem być oczyszczony.
• Chwyciłem biedaka, który stał najbliżej mnie.
• Szarpnąłem za szyję, podciąłem nogi.

Tak samo tutaj, pod płaszczykiem drogocennego kruszcu, krył się brud i zgnilizna. W przypływie niepohamowanej energii, wspomaganej zastrzykiem adrenaliny, wrzuciłem go z powrotem do Jeziorka.

• Zniknął pod powierzchnią.
• Nie potrafił wydostać się spod gęstej mazi.