Okrutnik. Dziedzictwo krwi

Żyjecie w przekonaniu, że strzygi, wąpierze, topielcy i południce istnieją tylko w ludowych podaniach? To błąd!

Te potępione dusze snują się po ziemi, uprzykrzając ludziom życie i czyhając na dogodny moment, by ich skrzywdzić. Jest jednak ktoś, kto może stanąć w obronie niewinnych i bezbronnych, zapewniając ochronę przed słowiańskimi demonami – Okrutnik, człowiek obdarzony przez bogów wielką odwagą, sprytem i intuicją, pozwalającą wytropić czyhające w kniei wrogie istoty.

• Dziewczyna stanęła i odwróciła się do Stanisława.
• Patrzyła mu w oczy, a w końcu go pocałowała.
• Pocałunek był szybki, ale intensywny.
• Ugryzła przy tym Stanisława w wargę, jednak nie przeszkadzało mu to.
• Wręcz bardziej podnieciło.

Jest tylko jedno pytanie: czy będzie w stanie sam zapobiec apokalipsie, gdy pewnego dnia rozwścieczone demony postanowią opuścić lasy i wtargnąć do świata ludzi? Odsunęła się od niego i ściągnęła bluzkę, ukazując małe, ale bardzo kształtne, piersi.

• Stanisław poczuł, jak twardnieje mu męskość.

• – Co jest?
• – zbliżył dłoń do nosa i poczuł okropny smród.
• Gdy ponownie spojrzał na dziewczynę, prawie ugięły się pod nim kolana.
• – Co jest, kurwa?!
• Stała przed nim baba wodna w całej okazałości.
• Dał się nabrać na jakiś czar, jak to możliwe?!
• Nigdy nie pozwolił się omamić żadnemu stworowi, a teraz taka paskuda.
• Śmiała się odrzucająco, jakby była ropuchą.
• Jej piersi teraz sięgały kolan, całe ciało miała pokryte parchami.

Wyciągnął rękę, by przyciągnąć do siebie dziewczę, a gdy dotknął jej skóry, okazała się w dotyku śliska, jakby oblana śluzem.