Olanda

Książka ta została, w 2019 roku, laureatem Nagrody Literackiej im. Marka Nowakowskiego.

• Jej tłumaczenia ukazały się w Wielkiej Brytanii i Bułgarii.

• Trochę tu życia, trochę śmierci.
• Trochę wspomnień i trochę zapomnienia.
• Trochę radości i trochę cierpienia.

Realizm metafizyczny, poznawanie codzienności, filozofia zwyczajności. Sporo tu strachu, stąd tak wiele słów, słowotok, który ukrywa, zakrywa, tłumi myśli.

• Bo można tu wyłapać wielkie tragedie wspomniane jakby od niechcenia, mimochodem.
• Ot, przytrafiły się.
• Czy to ma jeszcze jakieś znaczenie?

Ale jest coś, co to wszystko napędza, cały ten mechanizm rzeczywistości, coś co daje nadzieję - miłość. Na przykład do tytułowej Olandy, właścicielki niewielkiego sklepu na prowincji, pod tą samą nazwą.

• Miłość do Oli po prostu.

• Z każdym dniem piękniejsza i pełniejsza.
• Olanda jest jak początek i koniec, przyciąga swoją zwyczajnością.

Pewnie lekko już podstarzałej, gaśniejącej z każdym dniem, ale dla niego - jedynej, idealnej, takiej, jaka powinna być. W jej zasięgu wszystko jawi się jako poetyka codzienności - pogaduszki to tu, to tam, zakąszanie i podkąszanie, przygody ciała, rozważania o starości, o młodości, o psie i o kiełbasie.

• Ale kto powiedział, że literatura ma być tylko rozrywką miłą i przyjemną?

[wielkibuk.com\ Nie da się ukryć, ponure to jest, bez dwóch zdań. Dzisiaj rzecz jasna jest tendencja do łatwości i lekkości, bo to się po prostu lepiej sprzedaje, ale na Boga nie może być tak, żeby tylko to było na rynku!

[Tadeusz Nyczek\ Osoba autora tych opowieści jest dowodem na to, że ostatecznie nie istnieje coś tak banalnego jak sens, ale jest również dowodem na zachwyt, piękno, radość i urodę. To prawie cytat, bo znalezienie właściwych słów pochwały dla tej równocześnie poetyckiej i momentami bardzo zabawnej prozy nie jest proste.

• Gorąco polecam.

[Maciej Wojtyszko\ Poruszająca, urzekająca proza egzystencjalnego, (anty)nihilistycznego optymizmu, której budulec stanowi porażenie i zachwycenie światem, w jego, na pozór jedynie, prozaicznych przejawach. Na myśl przychodzą najszlachetniejsi pobratymcy Wojasińskiego - Camus, Stachura, Stasiuk.

• Niewątpliwie jego talent tkwiący zapewne w bezpretensjonalnej prostocie języka i opowieści stawia go blisko nich.

• To świadectwo wielkiego kunsztu.
• Do "Olandy" chce się wracać i ją kontemplować.
• Niewątpliwie jest tego warta.
• [dejw, lubimyczytac.pl\ Nota: przytoczone powyżej opinie są cytowane we fragmentach i zostały poddane redakcji.

Wojasiński nie przytłacza, pisze krótko, treściwie, a dogłębnie dotkliwie. Na okładce wykorzystano fragment obrazu "Matka" który namalował profesor Stanisław Baj (rok 1999, olej na płótnie, 33x24 cm).

• Autor tej książki i jej wydawca składają mu za jego udostępnienie uprzejme podziękowania.