Żołnierz Imperialny Tom I

Fragmenty książki Żołnierzem pogardzali uczeni, uważając go za niższy gatunek. Jeszcze bardziej nienawidzili go pismacy i urzędnicy sądowi.

• Kupcy obawiali się pięści żołnierza, a mieszczanie jego niewyparzonego języka.
• Szlachta natomiast pozostawała całkowicie obojętna na jego los.
• Uważała żołnierza za syna marnotrawnego.
• Nie szanowała go, ponieważ był opłacany gorzej niż najemnik.

Pod arkadami Palais-Royal wydawali przecież swój ostatni grosz na młode prostytutki, pracujące dla gwardzistów francuskich. Z kolei chłop, zawsze trochę zazdrosny o miasto, z obawą patrzył na wszystko, co stamtąd pochodziło.

Nie ufał wojakom, uważając ich za ,,niebieskie ptaki", które porzuciły pracę dla swego fantazyjnego ubioru. Poza tym pod chłopską strzechą żołnierz zwykle niszczył w toastach cynowe kubki, chełpił się swoimi wyczynami i bałamucił kobiety.

• (...) Jeśli kampania prowadzona była w dobrze zaopatrzonym kraju, żołnierze szybko zapominali o zapobiegliwości.
• Co dnia rozmaite artykuły lekkomyślnie pozostawiali na biwakach.

Tym, którzy maszerując przez Brandenburgię pozbyli się sprzętu kuchennego, w Polsce pozostawało jedynie pieczenie ziemniaków nadziewanych na koniec tasaka. W Niemczech, chcąc zmniejszyć ciężar swojego ekwipunku, żołnierze wyrzucali w błoto, pozostawiali lub celowo gubili kociołki.

• Skargom na niedostatek nie było końca.
• Pod koniec kwietnia 1807 roku w korpusie Neya kociołki, menażki i inne sprzęty należały do rzadkości.
• W pozostałych związkach operacyjnych (aż do lata) sytuacja wcale nie wyglądała lepiej.
• Nie poprawiło jej nawet zdobycie Gdańska.

W efekcie wszystkim regimentom brakowało tego typu utensyliów, a sytuacji nie poprawiało nawet zabieranie ich z polskich wsi. Doszło do tego, że po bitwie pod Lidzbarkiem Warmińskim oficerowie kawalerii parzyli sobie herbatę w puszce kartaczowej.

• (...) W tym czasie wciąż biły się załogi twierdz nad Renem i wezwani pod broń inwalidzi.
• Ludzie krańcowo wyniszczeni wojną podejmowali ostatni wysiłek na sam dźwięk imienia cesarza i w trosce o honor Francji.
• Byłemu porucznikowi grenadierów konnych Starej Gwardii (...) w 1812 roku amputowano dziesięć palców.
• Przymocował więc do lewego kikuta hak, żeby móc trzymać wodze swojego wierzchowca.
• Do prawego nadgarstka rzemieniem przywiązany miał pałasz.
• Został dwukrotnie ranny w walkach pod Craonne.