Ołowiana godzina

Ewa pracuje jako architektka w renomowanej firmie, gdzie mimo młodego wieku należy do najbardziej cenionych pracowników. Nie jest jednak specjalnie lubiana: otoczenie odbiera ją jako oschłą, wyniosłą i do bólu bezpośrednią osobę.

Jej związek z Pawłem, synem właściciela konkurencyjnego biura architektonicznego, trudno nazwać udanym: pełen napięć i niedopowiedzeń, staje się dla Ewy jednym z powodów utraty wymarzonej pracy. Ten trudny moment niespodziewanie rozpoczyna jej wewnętrzną podróż do przeszłości, która zostawiła w młodej kobiecie trwały i bolesny ślad.

• Czy Ewie wystarczy odwagi, by ostatecznie się od nich uwolnić?
• Słyszała go.
• Słyszała kroki.
• Był w mieszkaniu.
• Pochyliła głowę, zamknęła oczy i nasłuchiwała.
• Kroki.
• Ciche, powolne kroki.
• Podłoga skrzypiała.
• Wyraźnie to słyszała.
• Otworzyła oczy.
• Serce łomotało jak szalone.
• Powoli zgasiła papierosa.

Przemoc, jakiej doświadczyła w dzieciństwie, obojętność ze strony matki, choroba psychiczna i obezwładniające poczucie samotności te cienie przeszłości ścigały ją od zawsze, chcąc porwać ze sobą na dno. Pomyślała, że to absurd, to niemożliwe, by ktoś mógł wejść do jej mieszkania.

• A ON się śmiał.
• Był zaraz za nią, głośno i cynicznie wył z radości!
• Próbowała wstać z łóżka, ale nogi odmawiały posłuszeństwa.
• Upadła na podłogę.

• Nie umiała wstać.
• Bała się.
• Chodził wkoło niej z rękoma założonymi z tyłu, zwinnie i lekko jak kot.
• Czekał.
• Chciał popatrzeć.
• Chciał nacieszyć oczy tym niecodziennym widokiem.

Świat wirował, meble same się przesuwały, lampa co chwila zmieniała położenie, podłoga kręciła się i obracała, wirowały ściany.