Opowiadać dalej

Oto małżonkowie w tropikalnym kurorcie. Jedno z nich jest śmiertelnie chore.

• Żona odbiera telefon i dostaje przerażającą wiadomość.
• Zanim przekaże ją mężowi, musi pokonać dzielącą ich odległość.
• Wtedy wszystko się skończy.
• A jeśli rację miał Zenon z Elei i drogę ich dzielącą można w nieskończoność szatkować na coraz mniejsze odcinki?
• Może dałoby się odsunąć kres w nieskończoność.
• Kres miłości, życia i opowieści.
• Dramaturgiem każdego opowiadania jest czas.
• Opowiadanie zaś czymś nieskończenie podzielnym, jak przestrzeń w paradoksie Zenona.

Mąż opowiada żonie, niczym Szeherezada, która chciała ocalić życie, historie, by odwlec moment nieuchronnego rozstania. Można więc snuć opowieść, która się nigdy nie skończy, opowieść, która się kończy...

• O tym opowiada nam Barth.

• Historie powstają na naszych oczach.

Bawi się formą, wciąga czytelnika zmysłowym językiem w zmyślone historie, których fikcyjność co rusz uwypukla. A dominującym wątkiem, równie efektownym, co losy bohaterów, jest refleksja nad istotą czynności opowiadania, nad wagą fikcji, bez której nie moglibyśmy poznać prawdy.

Amerykański pisarz, John Barth, znany jest w Polsce przede wszystkim z "Bakunowego faktora". My wznawiamy dla Państwa, wydany w 1996 roku, zbiór "Opowiadać dalej" w znakomitym przekładzie Macieja Świerkockiego.