Wyobraźcie sobie Piotrusia Pana, który z ofiary staje się prześladowcą kapitana Haka, w przypływie złego humoru dręczy Dzwoneczka, a na koniec puszcza z dymem całą Nibylandię. Mógłby wówczas dołączyć do bohaterów tej książki - dzieci płynących do Anglii ze zniszczonej huraganem Jamajki.
Uprowadzone przez piratów, na początku zupełnie nie zdają sobie z tego sprawy, zaś piraci - na swoje nieszczęście - zatracili już krwiożerczość. Pozostawione samym sobie dzieci wprowadzają własne zasady, wśród których naczelną jest brak zasad, i tworzą amoralny, irracjonalny świat, w którym może się zdarzyć wszystko.
Od pierwszego wydania książki upłynęło ponad osiemdziesiąt lat, ale wciąż świeży i porywający wydaje się zarówno pomysł, jak i wykonanie, a antycypująca Goldingowskiego Władcę much wizja dziecięcego świata wciąż przeraża. Przedmowa: Władysław Kopaliński Orkan na Jamajce to "Alicja w Krainie Czarów", jaką mogłoby stworzyć bezlitosne pióro Jonatana Swifta.
[...\ to nie tylko opowieść o dzieciach pozbawionych skrzydełek wrodzonego anielstwa, ale też satyra na wartości i porządki świata dorosłych, za które wszyscy musimy ponosić odpowiedzialność. Joyce Carol Oates Ta olśniewająca, wspaniale napisana, niezwykle zabawna i pozornie niefrasobliwa idylla szybko zamienia się w mocne, niepokojące rozważania nad znaczeniem lojalności i zdrady, niewinności i zepsucia, prawdy i kłamstwa.
"Elle" "Orkan na Jamajce" Richarda Hughesa przypomina te książki, które w dzieciństwie czytało się pod kołdrą z latarką, tylko że jest bardziej zachwycający i makabryczny.
