Osiemnasty

Tom poetycki "Osiemnasty" odsyła poza swe ciasne granice, poza napisane zdanie, a więc wychyla się w ciszę, która po nim zapadnie, by wypełnić przepaść za ostatnią klauzulą jakimś płodnym domysłem - wprawdzie precyzyjnie zaprogramowanym, a jednak nieprzewidywalnym. To idea ,,międzysłowia" - bliska hasłom tytułowym tomików największych ideologów poetyckiej syntezy ("Najmniej słów" Juliana Przybosia) i metafizycznego milczenia ("Niewiele więcej" Ryszarda Krynickiego).

• Poetycki minimalizm zakłada wręcz, że długość wypowiedzi jest odwrotnie proporcjonalna do jej wagi.
• Ziarno słowa zasiewa wszechświat oświeconej wyobraźni.
• Próby głosu wybrzmiewają niepewnie, pozostawiając grzęznący w ciszy pogłos.
• Wiersz przegląda się niby w lustrze, w grubej ramie białego kwadratu strony tomu.
• z posłowia Piotra Michałowskiego

Obydwaj w różnym stopniu patronują przedsięwzięciu poetyckiemu Tomasza Majzela, który konstatuje: ,,każdy wyraz / jest ważny - milczeć".